Het zonneke kwam door de wolken in Park Spoor Noord vorige zondag. Tussen vele lachende gezichten was Jozua de gekroonde ster van de dag. De wijn was lekker en de hapjes nog lekkerder. Een mijlpaal in Jozua's leventje, zoveel vrienden die hem kwamen begroeten. De nacht van zondag op maandag sliep hij voor het eerst heel de nacht door én kreeg hij zijn eerste twee tandjes.Ons kleintje wordt groot.
Velen vulden ook Jozua's kwisformulier in. Maar het was blijkbaar een heel moeilijke kwis. Niemand had alle antwoorden juist. Er waren wél vier deelnemers die zeven van de acht vragen juist beantwoordden.
Hieronder de juiste antwoorden:
- Wie is de bijbelse Jozua ? De opvolger van Mozes die het volk het beloofde land binnenleidt
- Hoeveel mensen wonen er in Khayelitsha, de Kaapse township waar Jozua geboren is ? ongevee een miljoen mensen
- Hoe heet het wijndomein waar we Eliah's familiedag gevierd hebben op 6 maart 2010 in Zuid-Afrika ? Spier
- Tot welke Zuidafrikaanse bevolkingsgroep behoren Eliah en Jozua ? Xhosa's
- Welke berg beklom Eliah tijdens Jozua's eerste grote uitstap ? De Kaap de Goede Hoop
- Jozua is op zijn 7 maanden al een krachtige atleet, wat kan hij al ? Kruipen
- Welk is het vast ritueel op de Zuidafrikaanse Jeugdrechtbank nadat de adoptie officieel is ? Je moet met de rechter voor de Zuidafrikaanse vlag poseren
- Waar in Zuid-Afrika herkende men Eliah nog van vier jaar geleden ? In een hamburgerrestaurant.
Schiftingsvraag: hoeveel woog Jozua op woensdagochtend 5 mei (op de weegschaal van Kind&Gezin) ? 7,010 kg
En de winnaars zijn:
Fam Neyt won een uitstap met Jozua en Eliah naar de Zoo of Planckendael.
Fam Demuynck won een fles Groot Geluk
Fam Van Hassel won een ritje met de bakfiets met Jozua en Eliah er in.
Gefeliciteerd aan de winnaars !
Lieve groeten van ons alle vier
donderdag 13 mei 2010
woensdag 24 maart 2010
Thuis !
Al twee weken geleden dat we op deze blog schreven vanuit het mooie Zuid-Afrika.
Intussen zijn we weer min of meer thuisgekomen in Antwerpen. Wat wonderlijk dat we nu met vier zijn. Jozua voelt zich ook al thuis. Hij brengt ons aan 't lachen. Hij zorgt voor rust en voor evenwicht in ons gezin.
De laatste dagen in Zuid-Afrika waren nog mooi: een ontmoeting met Gert, Katrien en Matteo (toen nog volop in verwachting van Zeno) in wijndomein Fairview. Samen bezochten we ook Butterfly World waar we vele vlinders en andere diertjes bewonderden. Een ritje naar Worcester doorheen de Dutoit bergen, waar Kleinplaasie ons aan Bokrijk deed denken. Een paar laatste dagen op Mooi Bly, waar we heel graag nog langer gebleven waren.
De laatste dagen waren ook nog stresserend: langs de weggestaan met een kapotte autoband (gelukkig stopten er hele vriendelijke en hele sterke Afrikaners om ons te redden). Wachten op Jozua's uitreisvisum dat er net op het nippertje was. Ontdekken dat het vliegticket voor Jozua helemaal niet geregeld was, en al onze charmes boven halen om dit toch nog in orde te krijgen en om zelfs nog een wiegje voor hem te verkrijgen tijdens de lange nachtvlucht.
De laatste dagen waren ook nog hartverwarmend: we brachten nog veel tijd door met Eliah's pleeggezin,onze forever family in de Kaap. Zij brachten ons 's nachts ook naar de luchthaven waar het afscheid best wel zwaar viel.
En dan, na een lange maar zeer goeie vlucht, een supersnelle treinreis: een ontroerend mooi onthaal in Antwerpen Centraal. Dank aan moeke, vake, oma en opa voor de receptie en al de rest. Dank aan iedereen die er was. We voelden ons echt heel erg welkom thuis !
Als we terugblikken op onze reis kunnen we alleen maar dankbaar zijn. Dankbaar voor onze boeiende band met Zuid-Afrika, altijd weer mooi, altijd weer complex.
Dankbaar voor de ontmoeting met zoveel mooie mensen.
En heel erg dankbaar voor onze twee prachtzonen.
We hopen hun moederland nog vaak te kunnen bezoeken, samen met hen. We zijn weer stilaan plannen aan het maken...
Intussen zijn we weer min of meer thuisgekomen in Antwerpen. Wat wonderlijk dat we nu met vier zijn. Jozua voelt zich ook al thuis. Hij brengt ons aan 't lachen. Hij zorgt voor rust en voor evenwicht in ons gezin.
De laatste dagen in Zuid-Afrika waren nog mooi: een ontmoeting met Gert, Katrien en Matteo (toen nog volop in verwachting van Zeno) in wijndomein Fairview. Samen bezochten we ook Butterfly World waar we vele vlinders en andere diertjes bewonderden. Een ritje naar Worcester doorheen de Dutoit bergen, waar Kleinplaasie ons aan Bokrijk deed denken. Een paar laatste dagen op Mooi Bly, waar we heel graag nog langer gebleven waren.
De laatste dagen waren ook nog stresserend: langs de weggestaan met een kapotte autoband (gelukkig stopten er hele vriendelijke en hele sterke Afrikaners om ons te redden). Wachten op Jozua's uitreisvisum dat er net op het nippertje was. Ontdekken dat het vliegticket voor Jozua helemaal niet geregeld was, en al onze charmes boven halen om dit toch nog in orde te krijgen en om zelfs nog een wiegje voor hem te verkrijgen tijdens de lange nachtvlucht.
De laatste dagen waren ook nog hartverwarmend: we brachten nog veel tijd door met Eliah's pleeggezin,onze forever family in de Kaap. Zij brachten ons 's nachts ook naar de luchthaven waar het afscheid best wel zwaar viel.
En dan, na een lange maar zeer goeie vlucht, een supersnelle treinreis: een ontroerend mooi onthaal in Antwerpen Centraal. Dank aan moeke, vake, oma en opa voor de receptie en al de rest. Dank aan iedereen die er was. We voelden ons echt heel erg welkom thuis !
Als we terugblikken op onze reis kunnen we alleen maar dankbaar zijn. Dankbaar voor onze boeiende band met Zuid-Afrika, altijd weer mooi, altijd weer complex.
Dankbaar voor de ontmoeting met zoveel mooie mensen.
En heel erg dankbaar voor onze twee prachtzonen.
We hopen hun moederland nog vaak te kunnen bezoeken, samen met hen. We zijn weer stilaan plannen aan het maken...
dinsdag 9 maart 2010
Khayelitsha, hetgeen betekent 'nieuwe thuis'
Zondag en maandag het heel rustig aan gedaan. We moesten wel want het was weeral boven de veertig graden. Zondag na de Anglicaanse dienst waar we samen met Eliah's pleeggezin waren, een pizza gaan eten in weeral een ander shopping centrum. Iedereen trekt naar shopping centra met deze hitte, om te gaan wandelen in de airconditioning.
Vraag van onze Eliah: als je arm bent, en geen auto hebt, hoe ga je dan naar het shopping centrum ? Of blijf je dan in zo'n rommelhuisje zitten om samen liedjes te zingen ?
Vandaag zijn we eindelijk in Kayelitsha geraakt, na Soweto de grootste township van het land. Er leven zowat een miljoen zwarten, en we hebben nog geen enkele blanke Zuid-Afrikaan ontmoet die er ooit is geweest. Ernest Henda was onze gids(met veel dank aan fam Slachmuylders voor deze gouden tip).Een goedlachse oprechte man aan wie we al onze vragen kwijt konden. We zagen veel 'rommelhuisjes' (zegt Eliah) in 'informal settlements' waar de bewoners illegaal elektriciteit aftappen en geen toiletten hebben. We zagen ook hele wijken met nieuwgebouwde kleine vierkante huisjes met zonnepanelen op het dak. Naast een verleidelijke 'craftmarket' een katholieke kerk die tegelijk als kleuterschool wordt gebruikt. Ook aanlokkelijke pastelkleurige woningen waar een zwarte middenklasse woont.
Zonder gids hadden we het nooit gevonden: de geboorteplek van onze Jozua in Kayelitsha Site B. We maakten foto's bij de ingang van de kraamafdeling.Mama's stonden er met hun kindjes te wachten op een prik tegen de mazelen. Al woont er hier een miljoen mensen, de wijk beschikt over slechts twee 'daghospitalen', een echte kliniek is er niet. Dit was dan het echte Zuid-Afrika. Ernest bracht ons ook naar een heuse Bed&Breakfast in een 'informeel' huis. 'Het kleinste hotel ter wereld', kondigen ze met Afrikaanse humor aan.Dit is de Waterfront van Kayelitsa, zegt Ernest,het was er al voor de Waterfront van Kaapstad. Hier zouden we graag logeren als we nog eens een keer naar Kaapstad komen (en onze jongens het ook zien zitten).
Wat ons heel erg opviel, was de warme vriendelijkheid en de directheid waarmee veel mensen ons aanspraken.
Warme groetjes van ons alle vier
Vraag van onze Eliah: als je arm bent, en geen auto hebt, hoe ga je dan naar het shopping centrum ? Of blijf je dan in zo'n rommelhuisje zitten om samen liedjes te zingen ?
Vandaag zijn we eindelijk in Kayelitsha geraakt, na Soweto de grootste township van het land. Er leven zowat een miljoen zwarten, en we hebben nog geen enkele blanke Zuid-Afrikaan ontmoet die er ooit is geweest. Ernest Henda was onze gids(met veel dank aan fam Slachmuylders voor deze gouden tip).Een goedlachse oprechte man aan wie we al onze vragen kwijt konden. We zagen veel 'rommelhuisjes' (zegt Eliah) in 'informal settlements' waar de bewoners illegaal elektriciteit aftappen en geen toiletten hebben. We zagen ook hele wijken met nieuwgebouwde kleine vierkante huisjes met zonnepanelen op het dak. Naast een verleidelijke 'craftmarket' een katholieke kerk die tegelijk als kleuterschool wordt gebruikt. Ook aanlokkelijke pastelkleurige woningen waar een zwarte middenklasse woont.
Zonder gids hadden we het nooit gevonden: de geboorteplek van onze Jozua in Kayelitsha Site B. We maakten foto's bij de ingang van de kraamafdeling.Mama's stonden er met hun kindjes te wachten op een prik tegen de mazelen. Al woont er hier een miljoen mensen, de wijk beschikt over slechts twee 'daghospitalen', een echte kliniek is er niet. Dit was dan het echte Zuid-Afrika. Ernest bracht ons ook naar een heuse Bed&Breakfast in een 'informeel' huis. 'Het kleinste hotel ter wereld', kondigen ze met Afrikaanse humor aan.Dit is de Waterfront van Kayelitsa, zegt Ernest,het was er al voor de Waterfront van Kaapstad. Hier zouden we graag logeren als we nog eens een keer naar Kaapstad komen (en onze jongens het ook zien zitten).
Wat ons heel erg opviel, was de warme vriendelijkheid en de directheid waarmee veel mensen ons aanspraken.
Warme groetjes van ons alle vier
zaterdag 6 maart 2010
Eliah's familiedag !
Gisteren naar de Belgische ambassade geweest hier in Kaapstad. Het paspoort voor Jozua gaan aanvragen, zodat hij volgende vrijdag samen met ons naar België kan vliegen. Na wat diplomatiek verkeer tussen Kaapstad en Brussel zal dat in orde moeten komen.
Daarna nog even rondgewandeld in het centrum van Kaapstad. We hebben de Panafrican Market ontdekt in Long Street. Een heerlijk gebouw om rond te snuffelen. Vluchtelingen uit diverse Afrikaanse landen bieden hier kunstzinnige koopwaar aan. Jammer dat we met het vliegtuig terug moeten, en dat we al genoeg te sleuren zullen hebben met twee kids erbij, anders was onze portemonnee te klein geweest. Zuid-Afrika zuigt vele mensen aan uit andere Afrikaanse landen. Een realiteit die de samenleving hier nog complexer maakt. We hadden een babbel met een Congolese, Keniaanse en en Malawinees.
Sinds we in Mooi Bly logeren wil onze Eliah altijd snel terug naar 'huis', om hier met de jongens te spelen. Ze hebben hier twee jongens van 6 en 8 jaar, en de voorbije weken ook nog een paar neefjes van hen op logement. Als echte Afrikaanse krijger ontdekt Eliah hier het terrein en daagt hij alle jongens uit om met hem te spelen.
Vandaag, 6 maart, was het Eliah's familiedag, de dag dat hij in onze familie kwam.
De voorbije jaren kreeg hij dan op school een mooie kroon met een vliegtuig erop, en bakten we 's avonds thuis pannenkoeken. Vandaag een heel speciale familiedag in Zuid-Afrika. We hadden een picknick op het wijndomein Spier, samen met zijn pleeggezin, en met nog drie andere blanke Zuidafrikaanse gezinnen die bruine kindjes geadopteerd hebben. Ze komen regelmatig samen in Spier, en vandaag dus ook om die baby die ze vier jaar geleden kenden nog eens terug te zien. En zijn broertje te verwelkomen. Heel gezellig. Eliah en Jozua werden geschminkt als echte Xhosa strijders.
En dan kwam Lea ook nog langs in Spier. Lea is een Antwerpse vriendin die een jaar in Kaapstad woonde en daarna een jaar in ons huis in Antwerpen. Toen we haar met Kerst zagen, kondigde ze aan dat ze in maart nog eens naar Kaapstad zou gaan. 'Wij ook !' riepen we,'en dan mag jij er op babybezoek komen', en we hoopten dat het waar was. Gelukt dus !
Binnen een week zijn we terug thuis. We vliegen vrijdagavond van Kaapstad naar Schiphol.Dan nemen we de trein naar Antwerpen Centraal. Op zaterdag 13 maart om 14u30zullen we daar normaalgezien arriveren. Wie zin en tijd heeft om Jozua en Eliah te begroeten, zeker welkom. We spreken af in hal aan het Kievitplein.
Maar intussen gaan wij zeker nog verder genieten van deze unieke reis.
Warme groetjes van de Xhosakrijgers en hun ouders.
Daarna nog even rondgewandeld in het centrum van Kaapstad. We hebben de Panafrican Market ontdekt in Long Street. Een heerlijk gebouw om rond te snuffelen. Vluchtelingen uit diverse Afrikaanse landen bieden hier kunstzinnige koopwaar aan. Jammer dat we met het vliegtuig terug moeten, en dat we al genoeg te sleuren zullen hebben met twee kids erbij, anders was onze portemonnee te klein geweest. Zuid-Afrika zuigt vele mensen aan uit andere Afrikaanse landen. Een realiteit die de samenleving hier nog complexer maakt. We hadden een babbel met een Congolese, Keniaanse en en Malawinees.
Sinds we in Mooi Bly logeren wil onze Eliah altijd snel terug naar 'huis', om hier met de jongens te spelen. Ze hebben hier twee jongens van 6 en 8 jaar, en de voorbije weken ook nog een paar neefjes van hen op logement. Als echte Afrikaanse krijger ontdekt Eliah hier het terrein en daagt hij alle jongens uit om met hem te spelen.
Vandaag, 6 maart, was het Eliah's familiedag, de dag dat hij in onze familie kwam.
De voorbije jaren kreeg hij dan op school een mooie kroon met een vliegtuig erop, en bakten we 's avonds thuis pannenkoeken. Vandaag een heel speciale familiedag in Zuid-Afrika. We hadden een picknick op het wijndomein Spier, samen met zijn pleeggezin, en met nog drie andere blanke Zuidafrikaanse gezinnen die bruine kindjes geadopteerd hebben. Ze komen regelmatig samen in Spier, en vandaag dus ook om die baby die ze vier jaar geleden kenden nog eens terug te zien. En zijn broertje te verwelkomen. Heel gezellig. Eliah en Jozua werden geschminkt als echte Xhosa strijders.
En dan kwam Lea ook nog langs in Spier. Lea is een Antwerpse vriendin die een jaar in Kaapstad woonde en daarna een jaar in ons huis in Antwerpen. Toen we haar met Kerst zagen, kondigde ze aan dat ze in maart nog eens naar Kaapstad zou gaan. 'Wij ook !' riepen we,'en dan mag jij er op babybezoek komen', en we hoopten dat het waar was. Gelukt dus !
Binnen een week zijn we terug thuis. We vliegen vrijdagavond van Kaapstad naar Schiphol.Dan nemen we de trein naar Antwerpen Centraal. Op zaterdag 13 maart om 14u30zullen we daar normaalgezien arriveren. Wie zin en tijd heeft om Jozua en Eliah te begroeten, zeker welkom. We spreken af in hal aan het Kievitplein.
Maar intussen gaan wij zeker nog verder genieten van deze unieke reis.
Warme groetjes van de Xhosakrijgers en hun ouders.
donderdag 4 maart 2010
Soepkeukens en andere projecten !
Gisteren al voelde Niek zich plots helemaal goed want op haar werk, toen ze door een ex-druggebruiker werd aangesproken op de parking van een supermarkt. Hij verzamelde geld voor een soort van opvang voor druggebruikers vanuit een kerk. Aan alle collega's die zouden dromen van immigreren, kom gerust naar Kaapstad. Veel meer zon en genoeg werk te doen !
En vandaag hebben we waarempel een soepkeuken bezocht. Voor Moniek van 't vlot speciaal een mooie foto ervan gemaakt. Deze soepkeuken maakt deel uit van een veel ruimer project, waar we serieus van onder de indruk zijn. Het NORSA-project zorgt voor opvang van vele kwetsbare mensen in een township hier in Wellington. Te beginnen bij de kinderen. Er zijn heel wat kinderen wiens ouders ziek zijn door aids, TBC, ...
zodanig dat ze niet (meer) voor hun kinderen kunnen zorgen. Deze kinderen worden opgevangen in het project, o.a. in pleegzorgwoningen in de township zelf. Zo bezochten we een pleegzorghuis waar een echtpaar woonde met één eigen kind en vijf pleegkinderen. Sommige kinderen zelf HIV-positief. Norsa ondersteunt het echtpaar voor het verzorgen van deze kinderen. We bezochten ook een medisch counseling centrum, een dagopvangproject voor kinderen, een huis voor crisisopvang. En we zagen mensen aanschuiven bij de soepkeuken. Er is soep voor vijfhonderd mensen per dag. voor velen hun enige maaltijd op een dag. Velen hebben deze soep ook nodig om hun medicatie te kunnen slikken.
We zijn nu dus echt wel aan de andere kant geraakt. Het toch wel typische aan dit land is dat je die andere kant niet ziet als je er niet gaat kijken. We zijn deze township al dikwijls voorbij gereden de voorbije weken, maar langs de buitenkant liggen alleen maar mooie huisjes. Hoe verder je de township binnenrijdt, hoe meer miserabele golfplatenwoninkjes je tegenkomt. ('allemaal versleten huisjes die veel te rommelig zijn', zegt Eliah).
Onze Jozua stelt het intussen prima. Hij eet nu dagelijks fruitpap, slaapt goed (wel nog twee flessen nodig elke nacht), verkent de wereld, en trakteert ons elke dag op meer lachjes.
Snikhete groetjes van aan de andere kant van de wereld !
En vandaag hebben we waarempel een soepkeuken bezocht. Voor Moniek van 't vlot speciaal een mooie foto ervan gemaakt. Deze soepkeuken maakt deel uit van een veel ruimer project, waar we serieus van onder de indruk zijn. Het NORSA-project zorgt voor opvang van vele kwetsbare mensen in een township hier in Wellington. Te beginnen bij de kinderen. Er zijn heel wat kinderen wiens ouders ziek zijn door aids, TBC, ...
zodanig dat ze niet (meer) voor hun kinderen kunnen zorgen. Deze kinderen worden opgevangen in het project, o.a. in pleegzorgwoningen in de township zelf. Zo bezochten we een pleegzorghuis waar een echtpaar woonde met één eigen kind en vijf pleegkinderen. Sommige kinderen zelf HIV-positief. Norsa ondersteunt het echtpaar voor het verzorgen van deze kinderen. We bezochten ook een medisch counseling centrum, een dagopvangproject voor kinderen, een huis voor crisisopvang. En we zagen mensen aanschuiven bij de soepkeuken. Er is soep voor vijfhonderd mensen per dag. voor velen hun enige maaltijd op een dag. Velen hebben deze soep ook nodig om hun medicatie te kunnen slikken.
We zijn nu dus echt wel aan de andere kant geraakt. Het toch wel typische aan dit land is dat je die andere kant niet ziet als je er niet gaat kijken. We zijn deze township al dikwijls voorbij gereden de voorbije weken, maar langs de buitenkant liggen alleen maar mooie huisjes. Hoe verder je de township binnenrijdt, hoe meer miserabele golfplatenwoninkjes je tegenkomt. ('allemaal versleten huisjes die veel te rommelig zijn', zegt Eliah).
Onze Jozua stelt het intussen prima. Hij eet nu dagelijks fruitpap, slaapt goed (wel nog twee flessen nodig elke nacht), verkent de wereld, en trakteert ons elke dag op meer lachjes.
Snikhete groetjes van aan de andere kant van de wereld !
woensdag 3 maart 2010
Bewogen dagen !
Het heeft even geduurd eer we onze blog konden bijwerken. Naast wat technische problemen waren het ook wel drukke en bewogen dagen. Maar we stellen het alle vier meer dan prima.
Maandag bezochten we Rock a Bye Babyhouse, het huis waar onze Jozua Chuma zijn eerste vijf maanden doorbracht. Jozua schonk zijn blije lach aan alle verzorgsters, maar bleef zijn mama Niek wel nauwlettend volgen, die mocht hem niet ontsnappen. Een goed teken. We waren onder de indruk van de manier waarop ze er werken. Naast een aantal professionele kinderverzorgsters, komen er ook vrijwilligers meewerken, en woont er 'ouma Marthie' als vast vertrouwensfiguur voor de kindjes. Het is een kleinschalig opvanghuis (momenteel 7 kindjes), met toch wel heel veel persoonlijke aandacht voor elke baby. We zijn blij dat we er geweest zijn en Jozua erover kunnen vertellen. We zullen er waarschijnlijk ook nog wel langs gaan als onze jongste wat groter geworden is. We zagen er foto's van Antje, Geovanna, Loes, Ebony. Ze krijgen allemaal een warme groet van Ouma Marthie.
Maandagavond nodigden Marie en Jan van ons gastenhuis ons uit op een braai. Om afscheid te nemen want het was onze laatste avond daar. (Eliah speelt nu het spelletje 'braai' en legt al zijn playmobielmannetjes op de braairooster om ze ons als voorgerecht op te dienen, hoe komt hij er toch bij :-), we gaan nu toch wel eens een braaistel in ons stadstuintje installeren thuis, want we zijn hier helemaal verslaafd geraakt aan braaien)
Dinsdag dus verhuisdag. Het was geen sinecure om ons klein autootje te vullen met zoveel spullen en dan wij vier er nog bij. Maar het is gelukt. We verblijven nu de rest van de periode in Mooi Bly in Paarl. Voor wie het niet kent: www.mooibly.com
Het is hier zo mooi dat je er alleen maar blij van kan worden (als je het nog niet bent)en zin hebt om er zeker nog lang te blijven.
Dinsdagavond nog even naar de Paarl Mall gegaan voor inkopen. Aan shoppingcentra zijn we dus ook weer verslaafd. Toch een bijzondere anekdote. We wandelden voorbij de Wimpy's (hamburgerresstaurant) en er kwam een dienster naar ons toegelopen. 'Is this Phumi ?!? I can't believe... Phumi, are you back ?!'En onze Eliah werd naar binnen getroond en naar de keuken gehaald. De helft van het personeel kent hem ! Voor hij vier jaar geleden naar België kwam ging hij er regelmatig een tas koffie drinken met zijn pleegmama. Toen was het afscheid van het Wimpy personeel vrij emotioneel. En na vier jaar wordt hij dus nog steeds herkend. 'Hij is zo prachtig', zuchtten ze daar.
Vanochtend een indrukwekkende ontmoeting. Met Jozua Chuma's buikmama. We waren heel blij dat we haar konden zien en met haar praten, en zij blijkbaar ook. Een emotioneel, maar heel mooi gebeuren. Blij dat we hier mooie foto's van hebben en erover kunnen vertellen aan Jozua Chuma wanneer hij er behoefte aan heeft. Heel blij !
(nog even ter zijde, de buikmama spreekt zijn Afrikaanse naam uit als 'Tjuma', wij vanaf vandaag dus ook)
Vanmiddag alles doorgespoeld in the Waterfront, waar we afgesproken hadden met Mirjam en haar mama. Mirjam is een Antwerpse vriendin die airhostess is bij KLM. Ze was nu toevallig drie dagen in Kaapstad en haar mama Mieke was meegereisd. Na Liesbeth van Mooi Bly waren Mirjam en Mieke dus de eerste Antwerpenaren die Jozua Chuma mochten begroeten. Een heerlijk ontspannen ontmoeting op een snikheet terras. De zeehondjes genoten mee in de haven.
Wisten jullie dat ?
-Eliah het liefst met blote voeten op stenen wandelt. 'Ik heb Xhosa voeten, en jullie lekker niet ! Broertje zal dit ook goed kunnen als hij kan lopen'.
-Eliah het maar niks vind als Jozua op de schoot zit van pleegmama's, buikmama's, ouma's en alle andere soorten mama's. Hij vindt dat hij alleen maar op de schoot van mama Niek mag zitten.(want die kan het beste knuffelen, vindt hij)
-We toch wel heel erg verschoten toen we Tsotsi's (criminele jongeren georganiseerd in bendes) aan het werk zagen op de autosnelweg in Kaapstad. Chauffeur Niek heeft zich nog nooit zo snel naar de middenrijstrook gemanoevreerd om hen zeker te ontlopen.
Maandag bezochten we Rock a Bye Babyhouse, het huis waar onze Jozua Chuma zijn eerste vijf maanden doorbracht. Jozua schonk zijn blije lach aan alle verzorgsters, maar bleef zijn mama Niek wel nauwlettend volgen, die mocht hem niet ontsnappen. Een goed teken. We waren onder de indruk van de manier waarop ze er werken. Naast een aantal professionele kinderverzorgsters, komen er ook vrijwilligers meewerken, en woont er 'ouma Marthie' als vast vertrouwensfiguur voor de kindjes. Het is een kleinschalig opvanghuis (momenteel 7 kindjes), met toch wel heel veel persoonlijke aandacht voor elke baby. We zijn blij dat we er geweest zijn en Jozua erover kunnen vertellen. We zullen er waarschijnlijk ook nog wel langs gaan als onze jongste wat groter geworden is. We zagen er foto's van Antje, Geovanna, Loes, Ebony. Ze krijgen allemaal een warme groet van Ouma Marthie.
Maandagavond nodigden Marie en Jan van ons gastenhuis ons uit op een braai. Om afscheid te nemen want het was onze laatste avond daar. (Eliah speelt nu het spelletje 'braai' en legt al zijn playmobielmannetjes op de braairooster om ze ons als voorgerecht op te dienen, hoe komt hij er toch bij :-), we gaan nu toch wel eens een braaistel in ons stadstuintje installeren thuis, want we zijn hier helemaal verslaafd geraakt aan braaien)
Dinsdag dus verhuisdag. Het was geen sinecure om ons klein autootje te vullen met zoveel spullen en dan wij vier er nog bij. Maar het is gelukt. We verblijven nu de rest van de periode in Mooi Bly in Paarl. Voor wie het niet kent: www.mooibly.com
Het is hier zo mooi dat je er alleen maar blij van kan worden (als je het nog niet bent)en zin hebt om er zeker nog lang te blijven.
Dinsdagavond nog even naar de Paarl Mall gegaan voor inkopen. Aan shoppingcentra zijn we dus ook weer verslaafd. Toch een bijzondere anekdote. We wandelden voorbij de Wimpy's (hamburgerresstaurant) en er kwam een dienster naar ons toegelopen. 'Is this Phumi ?!? I can't believe... Phumi, are you back ?!'En onze Eliah werd naar binnen getroond en naar de keuken gehaald. De helft van het personeel kent hem ! Voor hij vier jaar geleden naar België kwam ging hij er regelmatig een tas koffie drinken met zijn pleegmama. Toen was het afscheid van het Wimpy personeel vrij emotioneel. En na vier jaar wordt hij dus nog steeds herkend. 'Hij is zo prachtig', zuchtten ze daar.
Vanochtend een indrukwekkende ontmoeting. Met Jozua Chuma's buikmama. We waren heel blij dat we haar konden zien en met haar praten, en zij blijkbaar ook. Een emotioneel, maar heel mooi gebeuren. Blij dat we hier mooie foto's van hebben en erover kunnen vertellen aan Jozua Chuma wanneer hij er behoefte aan heeft. Heel blij !
(nog even ter zijde, de buikmama spreekt zijn Afrikaanse naam uit als 'Tjuma', wij vanaf vandaag dus ook)
Vanmiddag alles doorgespoeld in the Waterfront, waar we afgesproken hadden met Mirjam en haar mama. Mirjam is een Antwerpse vriendin die airhostess is bij KLM. Ze was nu toevallig drie dagen in Kaapstad en haar mama Mieke was meegereisd. Na Liesbeth van Mooi Bly waren Mirjam en Mieke dus de eerste Antwerpenaren die Jozua Chuma mochten begroeten. Een heerlijk ontspannen ontmoeting op een snikheet terras. De zeehondjes genoten mee in de haven.
Wisten jullie dat ?
-Eliah het liefst met blote voeten op stenen wandelt. 'Ik heb Xhosa voeten, en jullie lekker niet ! Broertje zal dit ook goed kunnen als hij kan lopen'.
-Eliah het maar niks vind als Jozua op de schoot zit van pleegmama's, buikmama's, ouma's en alle andere soorten mama's. Hij vindt dat hij alleen maar op de schoot van mama Niek mag zitten.(want die kan het beste knuffelen, vindt hij)
-We toch wel heel erg verschoten toen we Tsotsi's (criminele jongeren georganiseerd in bendes) aan het werk zagen op de autosnelweg in Kaapstad. Chauffeur Niek heeft zich nog nooit zo snel naar de middenrijstrook gemanoevreerd om hen zeker te ontlopen.
zondag 28 februari 2010
Gisteren werd onze Jozua Chuma overstelpt met 100 kusjes toen we Eliah's pleeggezin opnieuw bezochten om onze jongste spruit te laten zien. Welcome in the family. Ook de buren kwamen dag zeggen. Eliah heeft weer honderuit gespeeld met Hannah en Andrew, en wij weer gebabbeld en gebraaid en gebabbeld. Wat een lekker lui leven !
Vandaag zijn we in de latere namiddag wat gaan zondagsrijden. We reden naar Somerset West om aapjes te gaan kijken in Monkey Town. Omwille van wegenwerken geraakten we er gewoonweg niet binnen.Het leek wel open, maar we konden niet aan de ingang geraken. Dan maar naar Strand gereden om naar het strand te gaan. Nergens ook maar één plekje vrij om te parkeren, veeeeel te druk.
Uiteindelijk iets gaan drinken op een grappige plek langs de weg naar Stellenbosch. 'We are from overseas'. De bruine dienster stond plots met een open mond onze twee kleine mannen aan te staren.'But they look so... South-African...'
We zijn ook voor de eerste maal Kayelitsha gepasseerd, de township waar Jozua Chuma geboren is. Kinderen zitten te spelen op de middenberm van de autoweg, mama's met baba's op de rug staan langs de kant van de weg; Een 'gru-ongeluk' gezien op de N2. Anders dan bij ons staan er in een oogwenk tientallen mensen bij om te helpen.
Erik kreeg van Elzeth (van de adoptiedienst) een boek over een journalist die een jaar lang in een golfplaten barak in Kayelitsha ging wonen. De meeste blanke Zuid-Afrikanen die wij hier ontmoeten weten de plek, waar naar schatting 1,5 miljoen mensen wonen, echter niet liggen. We willen dus absoluut nog Kayelitsha bezoeken voor we naar huis gaan.
Heel warme groetjes van ons vier
Vandaag zijn we in de latere namiddag wat gaan zondagsrijden. We reden naar Somerset West om aapjes te gaan kijken in Monkey Town. Omwille van wegenwerken geraakten we er gewoonweg niet binnen.Het leek wel open, maar we konden niet aan de ingang geraken. Dan maar naar Strand gereden om naar het strand te gaan. Nergens ook maar één plekje vrij om te parkeren, veeeeel te druk.
Uiteindelijk iets gaan drinken op een grappige plek langs de weg naar Stellenbosch. 'We are from overseas'. De bruine dienster stond plots met een open mond onze twee kleine mannen aan te staren.'But they look so... South-African...'
We zijn ook voor de eerste maal Kayelitsha gepasseerd, de township waar Jozua Chuma geboren is. Kinderen zitten te spelen op de middenberm van de autoweg, mama's met baba's op de rug staan langs de kant van de weg; Een 'gru-ongeluk' gezien op de N2. Anders dan bij ons staan er in een oogwenk tientallen mensen bij om te helpen.
Erik kreeg van Elzeth (van de adoptiedienst) een boek over een journalist die een jaar lang in een golfplaten barak in Kayelitsha ging wonen. De meeste blanke Zuid-Afrikanen die wij hier ontmoeten weten de plek, waar naar schatting 1,5 miljoen mensen wonen, echter niet liggen. We willen dus absoluut nog Kayelitsha bezoeken voor we naar huis gaan.
Heel warme groetjes van ons vier
Abonneren op:
Posts (Atom)
