Gisteren werd onze Jozua Chuma overstelpt met 100 kusjes toen we Eliah's pleeggezin opnieuw bezochten om onze jongste spruit te laten zien. Welcome in the family. Ook de buren kwamen dag zeggen. Eliah heeft weer honderuit gespeeld met Hannah en Andrew, en wij weer gebabbeld en gebraaid en gebabbeld. Wat een lekker lui leven !
Vandaag zijn we in de latere namiddag wat gaan zondagsrijden. We reden naar Somerset West om aapjes te gaan kijken in Monkey Town. Omwille van wegenwerken geraakten we er gewoonweg niet binnen.Het leek wel open, maar we konden niet aan de ingang geraken. Dan maar naar Strand gereden om naar het strand te gaan. Nergens ook maar één plekje vrij om te parkeren, veeeeel te druk.
Uiteindelijk iets gaan drinken op een grappige plek langs de weg naar Stellenbosch. 'We are from overseas'. De bruine dienster stond plots met een open mond onze twee kleine mannen aan te staren.'But they look so... South-African...'
We zijn ook voor de eerste maal Kayelitsha gepasseerd, de township waar Jozua Chuma geboren is. Kinderen zitten te spelen op de middenberm van de autoweg, mama's met baba's op de rug staan langs de kant van de weg; Een 'gru-ongeluk' gezien op de N2. Anders dan bij ons staan er in een oogwenk tientallen mensen bij om te helpen.
Erik kreeg van Elzeth (van de adoptiedienst) een boek over een journalist die een jaar lang in een golfplaten barak in Kayelitsha ging wonen. De meeste blanke Zuid-Afrikanen die wij hier ontmoeten weten de plek, waar naar schatting 1,5 miljoen mensen wonen, echter niet liggen. We willen dus absoluut nog Kayelitsha bezoeken voor we naar huis gaan.
Heel warme groetjes van ons vier
zondag 28 februari 2010
vrijdag 26 februari 2010
Het einde van de wereld
Vandaag zijn we naar het einde van de wereld geweest. Is dat dan bij God, vroeg onze Eliah, toen we ons vanmorgen klaarmaakten om te vertrekken. Het is er alleszins goddelijk mooi. Maar het heeft ons wel wat bloed, zweet en tranen gekost om er te geraken. De ene file na de andere gepasseerd op autosnelwegen waar mensen voortdurend op je autoraam tikken om vanalles te verkopen. Muggenetjes voor baby's, zonnebeschermers voor autoraampjes, bezems en schoenborstels, plastieken bloemen. Ge moet het echt wel eens gedaan hebben, de M4 naar Muizenberg. En Eliah maar ongeduldig omdat hij die Muizenberg wou beklimmen om de muizen er te verslaan. En onze Jozua op een bepaald moment beginnen wenen en niet meer te stoppen. Dan maar weer gaan eten in een shopping centrum. De enige plek waar we wél konden stoppen om onze kleinste terug op positieven te brengen. Enfin, een uur of drie na ons vertrek reden we het natuurreservaat 'Kaap de Goede Hoop' binnen. En we hebben alle vier genoten van het paradijselijk mooie, daar op de plek waar de twee oceanen samenkomen, helemaal in het puntje van Afrika. En Eliah heeft zijn berg beklommen, samen met papa Erik heeft hij vanop een grote klip de oceanen bewonderd. Terwijl Jozua met mama Niek een schuilplekje tegen de wind gevonden had tussen het bloeiende fijnbos.
We hebben er ook nog elanden, struisvogels, een hele apenfamilie en een schildpad ontmoet.Zomaar in de vrije natuur en niet in kooien. Misschien woonde God er ook wel.
We hebben er ook nog elanden, struisvogels, een hele apenfamilie en een schildpad ontmoet.Zomaar in de vrije natuur en niet in kooien. Misschien woonde God er ook wel.
donderdag 25 februari 2010
We hebben JA getekend
We hebben gisterenochtend 'JA' getekend op de jeugdrechtbank hier in Kaapstad. Jozua heet nu officieel De Smet Chuma. Wij zijn nu officieel zijn ouders en zijn grote broer. Mevrouw de rechter was dezelfde als vier jaar geleden, en heeft ook weer met ons geposeerd voor de Zuidafrikaanse vlag. Binnen enkele jaren verwacht ik jullie terug voor een zusje, zei ze :-). Wij zullen hier heel graag terug komen, maar denken toch niet meer zo direct aan gezinsuitbreiding.
's Namiddags en 's avonds doorgebracht bij het andere Belgische adoptiegezin. Ze hebben een dochter van 13, een zoon van 8 en nu een klein zusje Thembi erbij. Eliah heeft zich met 'die jongen' heel erg geamuseerd in het zwembad. Jozua met de twee meisjes. En wij weer onze favoriete bezigheid: babbelen en braaien en babbelen.
Supergezellig.
Vandaag een rustig dagje thuisgebleven. Jozua heeft zijn eerste papje geprobeerd en hij lustte het. Hij hing op den duur wel helemaal vol 'sweet patatoes', maar heeft er ook veel van opgegeten. Hij begint ook tandjes te krijgen. Daar heeft hij wel wat last van, en vermits we hem nog niet zo goed kennen is het wel wat zoeken waar hij dan precies last van heeft. Een bijtring vind hij alvast geweldig.
Tegen de avond zijn we naar Canal Walk gereden. Een heel groot shopping centrum. Het summum van kapitalistische kitsch. We vonden dat we dat toch ook eens moesten gezien hebben hier. We hebben er gegeten bij een 'Mexican Spur'. Of toch poging tot. Erik en Niek hebben elk om beurt met Jozua op de arm rondgelopen terwijl de andere aan het eten was. Eliah had vooral interesse in de nintendospellekes die hij er in de kinderzaal kon spelen. Dat hebben we dan ook weer eens geprobeerd.
Heel veel groetjes van ons viertjes !
's Namiddags en 's avonds doorgebracht bij het andere Belgische adoptiegezin. Ze hebben een dochter van 13, een zoon van 8 en nu een klein zusje Thembi erbij. Eliah heeft zich met 'die jongen' heel erg geamuseerd in het zwembad. Jozua met de twee meisjes. En wij weer onze favoriete bezigheid: babbelen en braaien en babbelen.
Supergezellig.
Vandaag een rustig dagje thuisgebleven. Jozua heeft zijn eerste papje geprobeerd en hij lustte het. Hij hing op den duur wel helemaal vol 'sweet patatoes', maar heeft er ook veel van opgegeten. Hij begint ook tandjes te krijgen. Daar heeft hij wel wat last van, en vermits we hem nog niet zo goed kennen is het wel wat zoeken waar hij dan precies last van heeft. Een bijtring vind hij alvast geweldig.
Tegen de avond zijn we naar Canal Walk gereden. Een heel groot shopping centrum. Het summum van kapitalistische kitsch. We vonden dat we dat toch ook eens moesten gezien hebben hier. We hebben er gegeten bij een 'Mexican Spur'. Of toch poging tot. Erik en Niek hebben elk om beurt met Jozua op de arm rondgelopen terwijl de andere aan het eten was. Eliah had vooral interesse in de nintendospellekes die hij er in de kinderzaal kon spelen. Dat hebben we dan ook weer eens geprobeerd.
Heel veel groetjes van ons viertjes !
dinsdag 23 februari 2010
Een rustig dagje wennen
De eerste nacht is goed verlopen. Eliah heeft supergoed geslapen. Jozua ook. Jozua moet nog om de 4 uur zijn papfles krijgen, dus hij slaapt nog niet door. Maar 's nachts valt hij na het papje, dat er vlotjes ingaat, onmiddellijk terug in slaap. Een meevaller dus. Hij is klein van gestalte en ziet er echt nog een piepklein babytje uit. Maar hij is erg nieuwsgierig en ondernemend. Hij wil niet liever dan de wereld ontdekken, en vanalles ondernemen. Hij trekt zich recht, probeert te kruipen, probeert naar vanalles te graaien, probeert tijdens onze gesprekken mee te brabbelen. Een grappig ventje. Het liefst 'danst' hij als we hem rechtop houden. Eliah entertaint hem dan met het liedje 'Dancy dancy dancy boy'.
Elzeth van de adoptiedienst kwam vanmiddag even langs en zag dat alles goed gaat.
In de namiddag trokken we even naar Cape Gardens. Een soort van kinderboerderij, tuincentrum, speeltuin, eetcafé. Jozua ging mee in de draagzak en keek zijn ogen uit. Hij is niet gewoon van buiten te komen, maar geniet er duidelijk van.
Morgenvroeg naar de rechtbank voor de officiële adoptie. Daarna zullen we met veel plezier een paar foto's plaatsen van Jozua op deze blog.
Veel groetjes van ons alle vier.
Elzeth van de adoptiedienst kwam vanmiddag even langs en zag dat alles goed gaat.
In de namiddag trokken we even naar Cape Gardens. Een soort van kinderboerderij, tuincentrum, speeltuin, eetcafé. Jozua ging mee in de draagzak en keek zijn ogen uit. Hij is niet gewoon van buiten te komen, maar geniet er duidelijk van.
Morgenvroeg naar de rechtbank voor de officiële adoptie. Daarna zullen we met veel plezier een paar foto's plaatsen van Jozua op deze blog.
Veel groetjes van ons alle vier.
maandag 22 februari 2010
De ochtend dat Jozua kwam !
De ochtend dat Jozua Chuma in ons gezin kwam was een heerlijke ochtend.
We waren er helemaal klaar voor toen Elzeth ons oppikte aan het gastenhuis om naar de adoptiedienst te gaan. Daar kregen we eerst een korte uitleg van Ouma Marthie van Rock A Bye House, waar Chuma zijn eerste 5 maanden doorbracht. We hadden niet veel vragen want waren veel te ongeduldig om dat jongetje nu eindelijk life te zien. Eliah mocht als eerste naar hem toegaan. En hij ging heel fier en vastbesloten mee met Marthie om zijn broertje te gaan halen. Vanaf toen puur gezinsgeluk. We hebben die mooie jongen direct verteld dat wij hem Jozua Chuma zullen heten en dat we enorm blij met hem zijn. Jozua Chuma was er ook helemaal klaar voor. Een heel kleine maar wakkere jongen die maar al te blij was met zoveel aandacht van een mama en een papa en met zo'n grappige lieve grote broer.Eliah heeft zich heel de dag voorbeeldig gedragen. Geholpen met flesjes en tutjes geven, veel kusjes en veel geaaid. En vooral het clowntje gespeeld om zijn kleine broer te animeren. Beide engeltjes slapen nu en mama en papa genieten na met een Kaaps wijntje. Tot Jozua om zijn flesje roept, want hij drinkt nog om de vier uur.
Foto's helaas pas woensdag want we moeten eerst voor de rechtbank verschijnen eer we foto's op het net mogen zetten.
Superblije groetjes van papa Erik, mama Niek en superbroer Eliah !
We waren er helemaal klaar voor toen Elzeth ons oppikte aan het gastenhuis om naar de adoptiedienst te gaan. Daar kregen we eerst een korte uitleg van Ouma Marthie van Rock A Bye House, waar Chuma zijn eerste 5 maanden doorbracht. We hadden niet veel vragen want waren veel te ongeduldig om dat jongetje nu eindelijk life te zien. Eliah mocht als eerste naar hem toegaan. En hij ging heel fier en vastbesloten mee met Marthie om zijn broertje te gaan halen. Vanaf toen puur gezinsgeluk. We hebben die mooie jongen direct verteld dat wij hem Jozua Chuma zullen heten en dat we enorm blij met hem zijn. Jozua Chuma was er ook helemaal klaar voor. Een heel kleine maar wakkere jongen die maar al te blij was met zoveel aandacht van een mama en een papa en met zo'n grappige lieve grote broer.Eliah heeft zich heel de dag voorbeeldig gedragen. Geholpen met flesjes en tutjes geven, veel kusjes en veel geaaid. En vooral het clowntje gespeeld om zijn kleine broer te animeren. Beide engeltjes slapen nu en mama en papa genieten na met een Kaaps wijntje. Tot Jozua om zijn flesje roept, want hij drinkt nog om de vier uur.
Foto's helaas pas woensdag want we moeten eerst voor de rechtbank verschijnen eer we foto's op het net mogen zetten.
Superblije groetjes van papa Erik, mama Niek en superbroer Eliah !
zondag 21 februari 2010
'Is het vandaag al broertjesdag ?' vroeg Eliah toen hij vanmorgen wakker werd. Nee dus, nog één nachtje slapen en dan is het broertjesdag.
We zijn onder ons drieën naar Simonstown gereden. De Kaapse pinguinkolonie bewonderd. En gaan zwemmen op boulderbeach. Eén pinguin waagde het om mee te zwemmen met ons.
Daarna kon Erik zich niet meer inhouden en wou hij absoluut een abdij bezoeken. Dat is gelukt bij de Norbertijnen in Kommetjie. We werden er heel hartelijk onthaald door Prior Jan, een Nederlander die al sinds de jaren '60 hier in de Kaap woont en werkt. Hij vertelde over hun werk in drie parochies: een blanke, een zwarte en een kleurlingenparochie. En hij toonde ons met grote trots hun zelfgebouwd klooster. Een innemende man die ons en onze jongens een gezegende toekomst toewenste.
Erik en Niek zien intussen zo rood als een kreeft. Eliah blijft gewoon bruin. We hebben gisteren geleerd dat hij tot de groep van de yellow blacks behoort. Er bestaan ook blue blacks, die zijn heel donker bruin. Broertje is ook yellow black volgens de foto's.
Morgen dus broertjesdag. Om half tien morgenvroeg komt Elzeth van de adoptiedienst ons oppikken. Dus kruipen we nu maar op tijd onder de wol.
Dank voor alle lieve berichtje op deze blog en in de mailbox. Toch wel fijn dat er zoveel mensen meeleven met deze blije gebeurtenis.
Groetjes van de yellow en the red ones.
We zijn onder ons drieën naar Simonstown gereden. De Kaapse pinguinkolonie bewonderd. En gaan zwemmen op boulderbeach. Eén pinguin waagde het om mee te zwemmen met ons.
Daarna kon Erik zich niet meer inhouden en wou hij absoluut een abdij bezoeken. Dat is gelukt bij de Norbertijnen in Kommetjie. We werden er heel hartelijk onthaald door Prior Jan, een Nederlander die al sinds de jaren '60 hier in de Kaap woont en werkt. Hij vertelde over hun werk in drie parochies: een blanke, een zwarte en een kleurlingenparochie. En hij toonde ons met grote trots hun zelfgebouwd klooster. Een innemende man die ons en onze jongens een gezegende toekomst toewenste.
Erik en Niek zien intussen zo rood als een kreeft. Eliah blijft gewoon bruin. We hebben gisteren geleerd dat hij tot de groep van de yellow blacks behoort. Er bestaan ook blue blacks, die zijn heel donker bruin. Broertje is ook yellow black volgens de foto's.
Morgen dus broertjesdag. Om half tien morgenvroeg komt Elzeth van de adoptiedienst ons oppikken. Dus kruipen we nu maar op tijd onder de wol.
Dank voor alle lieve berichtje op deze blog en in de mailbox. Toch wel fijn dat er zoveel mensen meeleven met deze blije gebeurtenis.
Groetjes van de yellow en the red ones.
zaterdag 20 februari 2010
Heerlijk kuieren bij Eliah's pleeggezin
Vandaag dus naar Wellington gereden, naar Eliah's pleeggezin.
Door het slechte weer hebben we bijna heel de dag binnengezeten. Het was meer dan 40 graden celcius.Maar dat kon de pret niet bederven.
Hanna en Andrew waren opgetogen dat hun vriend Phumi (Eliah Phumelele's naam in hier in Zuid-Afrika) uit het verre België er eindelijk was. Ze hebben geen seconde vergeten te spelen met elkaar. Eliah kan nu tot twintig tellen in het engels en Hanna's nederlands is er serieus op vooruit gegaan. Zelfs met een Anwerps accent. 'I like to move it, move it', is blijkbaar wereldtaal voor kleuters. Eliah's pleegouders hebben ook nog vier (biologisch eigen) volwassen kinderen, die een voor een binnenstoven om dag te komen zeggen en Phumi te komen knuffelen.
De vier ouders hebben heel de dag gebraaid en gepraat en gepraat en gepraat (daar zijn we zo goed in). Eliah's eerste 7 maanden werden nog eens helemaal uit de doeken gedaan. Maar ook de kindertijd van Hanna en Andrew en hoe het is om hier in Zuid-Afrika een 'crosscultural' adoptiegezin te zijn. Dat lijkt ons in Antwerpen toch iets gemakkelijker dan hier. De vooroordelen naar bruine kinderen toe lijken hier wel heel groot in een groot deel van het Afrikaner milieu van de Westkaap.
En toen het weer rond 17u eindelijk wat beter werd, hebben Phumi en zijn mama nog een frisse duik in het zwembad genomen.
Het was een heerlijk dagje kuieren bij een familie met wie we sterk verbonden zijn.
Morgen de laatste dag in ons gezin met drie. We gaan er gewoon samen van genieten.
Heel warme groetjes !
Door het slechte weer hebben we bijna heel de dag binnengezeten. Het was meer dan 40 graden celcius.Maar dat kon de pret niet bederven.
Hanna en Andrew waren opgetogen dat hun vriend Phumi (Eliah Phumelele's naam in hier in Zuid-Afrika) uit het verre België er eindelijk was. Ze hebben geen seconde vergeten te spelen met elkaar. Eliah kan nu tot twintig tellen in het engels en Hanna's nederlands is er serieus op vooruit gegaan. Zelfs met een Anwerps accent. 'I like to move it, move it', is blijkbaar wereldtaal voor kleuters. Eliah's pleegouders hebben ook nog vier (biologisch eigen) volwassen kinderen, die een voor een binnenstoven om dag te komen zeggen en Phumi te komen knuffelen.
De vier ouders hebben heel de dag gebraaid en gepraat en gepraat en gepraat (daar zijn we zo goed in). Eliah's eerste 7 maanden werden nog eens helemaal uit de doeken gedaan. Maar ook de kindertijd van Hanna en Andrew en hoe het is om hier in Zuid-Afrika een 'crosscultural' adoptiegezin te zijn. Dat lijkt ons in Antwerpen toch iets gemakkelijker dan hier. De vooroordelen naar bruine kinderen toe lijken hier wel heel groot in een groot deel van het Afrikaner milieu van de Westkaap.
En toen het weer rond 17u eindelijk wat beter werd, hebben Phumi en zijn mama nog een frisse duik in het zwembad genomen.
Het was een heerlijk dagje kuieren bij een familie met wie we sterk verbonden zijn.
Morgen de laatste dag in ons gezin met drie. We gaan er gewoon samen van genieten.
Heel warme groetjes !
vrijdag 19 februari 2010
De andere kant ?!
We beginnen hier stilaan echt te landen.
De tropische warmte in combinatie met de Cape Doctor (de Kaapse Zeewind) zorgen ervoor dat we een beetje kleur beginnen krijgen.
We oefenden vandaag in het op weg gaan. Niek als linkerkant 'driver' van onze gehuurde Daihatsu. Erik als 'GPS' probeerde haar te loodsen door het drukke verkeer van Kaapstad. Eliah ging mee op zijn eigen manier, soms als stoorzender, soms met de nodige dosis humor als we het even niet zagen zitten.
We vulden onze CD-collectie aan met een paar nieuwe vondsten.
We liepen toevallig de andere Belgische familie tegen het lijf aan de Waterfront en tafelden samen met hen in een heerlijk visrestaurantje. Zij hebben sinds maandag een kleine zus erbij.Het was een heerlijk ontspannen ontmoeting.
We kochten een heleboel spullen voor onze eigen kleine broer:nog wat kleertjes die we niet konden laten liggen, papflesjes (ook eentje voor Eliah :-)), NAN1 melkpoeder, pampers en natte doekjes, verzorgingsproducten uit de handleiding.
Nu zijn we dus écht bijna klaar om onze kleine broer te ontvangen.
We weten intussen ook hoe de naam Chuma uitgesproken wordt.
Eerst een klik met de tong tegen het gehemelte en dan 'kuma'.
Vanavond filosofeerden we erover dat we het toch wel weer frustrerend vinden dat we hier verplicht aan die ene kant zitten. We zitten hier in een mooie blokhut tegen de flank van de Tijgerberg. In een sjieke blanke wijk. In dit land met twee gescheiden werelden kan je niet zomaar de grens oversteken. De grens naar de immense townships. Naar de wereld waar onze zonen vandaan komen. Ons hart ligt aan die andere kant.Wie ons een beetje kent weet dat we op zoek zullen gaan om toch aan die andere kant te geraken.
Morgen gaan we alvast op bezoek bij Eliah's pleeggezin. Het gezin waar Eliah zijn eerste zeven maanden doorbracht. Een Afrikaner familie in Wellington die in totaal voor 18 kindjes na elkaar zorgde, telkens tot ze naar hun adoptiegezin konden gaan. Eliah was hun laatste pleegkind en hun grote oogappel. Ze hadden zich zo aan hem gehecht dat het afscheid van hem heel erg zwaar viel vier jaar geleden. Wie onze Eliah een beetje kent kan daar ook wel inkomen. Intussen hebben zij zelf twee kindjes geadopteerd. Toen we er anderhalf jaar geleden op bezoek waren had Eliah er twee peutervriendjes om mee te spelen. Morgen mogen de drie (bruine) kleuters heel de dag met elkaar ravotten en de (witte) ouders volop bijpraten. We kijken er naar uit !
Warme groetjes van ons drietjes.
De tropische warmte in combinatie met de Cape Doctor (de Kaapse Zeewind) zorgen ervoor dat we een beetje kleur beginnen krijgen.
We oefenden vandaag in het op weg gaan. Niek als linkerkant 'driver' van onze gehuurde Daihatsu. Erik als 'GPS' probeerde haar te loodsen door het drukke verkeer van Kaapstad. Eliah ging mee op zijn eigen manier, soms als stoorzender, soms met de nodige dosis humor als we het even niet zagen zitten.
We vulden onze CD-collectie aan met een paar nieuwe vondsten.
We liepen toevallig de andere Belgische familie tegen het lijf aan de Waterfront en tafelden samen met hen in een heerlijk visrestaurantje. Zij hebben sinds maandag een kleine zus erbij.Het was een heerlijk ontspannen ontmoeting.
We kochten een heleboel spullen voor onze eigen kleine broer:nog wat kleertjes die we niet konden laten liggen, papflesjes (ook eentje voor Eliah :-)), NAN1 melkpoeder, pampers en natte doekjes, verzorgingsproducten uit de handleiding.
Nu zijn we dus écht bijna klaar om onze kleine broer te ontvangen.
We weten intussen ook hoe de naam Chuma uitgesproken wordt.
Eerst een klik met de tong tegen het gehemelte en dan 'kuma'.
Vanavond filosofeerden we erover dat we het toch wel weer frustrerend vinden dat we hier verplicht aan die ene kant zitten. We zitten hier in een mooie blokhut tegen de flank van de Tijgerberg. In een sjieke blanke wijk. In dit land met twee gescheiden werelden kan je niet zomaar de grens oversteken. De grens naar de immense townships. Naar de wereld waar onze zonen vandaan komen. Ons hart ligt aan die andere kant.Wie ons een beetje kent weet dat we op zoek zullen gaan om toch aan die andere kant te geraken.
Morgen gaan we alvast op bezoek bij Eliah's pleeggezin. Het gezin waar Eliah zijn eerste zeven maanden doorbracht. Een Afrikaner familie in Wellington die in totaal voor 18 kindjes na elkaar zorgde, telkens tot ze naar hun adoptiegezin konden gaan. Eliah was hun laatste pleegkind en hun grote oogappel. Ze hadden zich zo aan hem gehecht dat het afscheid van hem heel erg zwaar viel vier jaar geleden. Wie onze Eliah een beetje kent kan daar ook wel inkomen. Intussen hebben zij zelf twee kindjes geadopteerd. Toen we er anderhalf jaar geleden op bezoek waren had Eliah er twee peutervriendjes om mee te spelen. Morgen mogen de drie (bruine) kleuters heel de dag met elkaar ravotten en de (witte) ouders volop bijpraten. We kijken er naar uit !
Warme groetjes van ons drietjes.
donderdag 18 februari 2010
Aangekomen !
We zijn aangekomen ! Ons vertrek was veel stresserender dan verwacht. Omwille van de treinstaking kon niemand ons dinsdagnamiddag verzekeren dat de gereserveerde treinrit woensdagochtend vanuit Antwerpen centraal kon doorgaan. Omwille van de voorspelling van ijzel op de wegen waren we ook niet zeker of een autoritje naar Schiphol woensdagochtend te doen was. Dus zijn we dinsdagavond gepakt en gezakt in Antwerpen centraal gaan zitten en hebben we gewacht tot er een trein naar amsterdam vertrok die avond. Wat ook niemand ons kon verzekeren. Maar dat is dus wel gelukt. We zijn op een Amsterdammer gestapt die het in Dordrecht opgaf omwille van geen toilet aan boord :-).Gelukkig vanuit Dordrecht toch nog een aansluitng naar Schiphol.Na een nachtje Ibis Hotel zijn we fris en wel op het vliegtuig gestapt. Tot groot jolijt van Eliah hebben we heel de dag filmpjes mogen kijken op het vliegtuig en is onze filmkennis weer helemaal up to date. De warme ontvangst middernacht door Marie in ons gastenverblijf zorgde ervoor dat we ons direct weer thuisvoelden hier.
Elzeth en Tilda van abba adoptions kwamen ook al langs vandaag. Weeral een hartelijk weerzien en een heel fijne babbel. We hebben nog een nieuwe foto van Chuma gekregen, en hij lijkt op deze foto ongelooflijk veel op onze Eliah Phumelele. Ook de extra informatie over hem is veelbelovend. 'He likes to dance and smiles a lot.He wants attention all the time. He steels your heart when he stares at you and smile and then he will pull his arms and leg straight and gets so excited'.
Maandagochtend om 10u00 zullen we Chuma in onze armen mogen nemen. Het is hier een uur verschil, dus in België zal het al 11 uur zijn.
Nog drie dagen de tijd eerst om alle aandacht aan Eliah te geven en hem hier flink te animeren.hij haalt momenteel al zijn trukken boven om die aandacht op te eisen, dus genoeg geblogd voor vandaag.
Warme zon nige groetjes van ons drieën
Elzeth en Tilda van abba adoptions kwamen ook al langs vandaag. Weeral een hartelijk weerzien en een heel fijne babbel. We hebben nog een nieuwe foto van Chuma gekregen, en hij lijkt op deze foto ongelooflijk veel op onze Eliah Phumelele. Ook de extra informatie over hem is veelbelovend. 'He likes to dance and smiles a lot.He wants attention all the time. He steels your heart when he stares at you and smile and then he will pull his arms and leg straight and gets so excited'.
Maandagochtend om 10u00 zullen we Chuma in onze armen mogen nemen. Het is hier een uur verschil, dus in België zal het al 11 uur zijn.
Nog drie dagen de tijd eerst om alle aandacht aan Eliah te geven en hem hier flink te animeren.hij haalt momenteel al zijn trukken boven om die aandacht op te eisen, dus genoeg geblogd voor vandaag.
Warme zon nige groetjes van ons drieën
zondag 14 februari 2010
Nog drie nachtjes slapen en we zijn weg.
Naar het moederland van onze zonen.
De ene zoon al zo vertrouwd, de andere moeten we nog leren kennen.
Beiden een grote plaats in ons hart.
Het land op zich is ook al zo vertrouwd, het is al de zevende keer dat we er naartoe reizen, al twintig jaar dat we erdoor gefascineerd zijn, en toch is alles nog steeds zo onbekend en zo complex.
Je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
Jy moet eintlik toevallig onderweg wees
Je moet geen doel voor ogen hebben
En jy moet laat gebeur waarvoor jy bang is
Je moet niet alles willen verklaren
Voor je het weet verklaar je de oorlog
Jy moet van twee kante kom om mekaar te ontmoet
Je moet jezelf in de ander willen zien
Sonder om in die ander te verdwaal
Het kan opeens zomaar voor je staan
Het lijkt op iets om uit de weg te gaan
Dis die vreemde ding van geluk
Je maakt het waar of maakt het stuk
Het kan je bedreigen, het kan je behoeden
Maar je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
(Stef Bos)
OK, we zijn er klaar voor.
Nog een paar dagen om onze zomerkleren in onze valiezen te steken en we zijn weg.
Woensdagochtend van Antwerpen-centraal naar Schiphol, en dan een dagvlucht van Schiphol naar Kaapstad.
Marie van Loevensteyn Geusthouse verwacht ons daar dan tegen middernacht.
Toch wel heel fijn ook, dat er zoveel supporters zijn.
Naar het moederland van onze zonen.
De ene zoon al zo vertrouwd, de andere moeten we nog leren kennen.
Beiden een grote plaats in ons hart.
Het land op zich is ook al zo vertrouwd, het is al de zevende keer dat we er naartoe reizen, al twintig jaar dat we erdoor gefascineerd zijn, en toch is alles nog steeds zo onbekend en zo complex.
Je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
Jy moet eintlik toevallig onderweg wees
Je moet geen doel voor ogen hebben
En jy moet laat gebeur waarvoor jy bang is
Je moet niet alles willen verklaren
Voor je het weet verklaar je de oorlog
Jy moet van twee kante kom om mekaar te ontmoet
Je moet jezelf in de ander willen zien
Sonder om in die ander te verdwaal
Het kan opeens zomaar voor je staan
Het lijkt op iets om uit de weg te gaan
Dis die vreemde ding van geluk
Je maakt het waar of maakt het stuk
Het kan je bedreigen, het kan je behoeden
Maar je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
(Stef Bos)
OK, we zijn er klaar voor.
Nog een paar dagen om onze zomerkleren in onze valiezen te steken en we zijn weg.
Woensdagochtend van Antwerpen-centraal naar Schiphol, en dan een dagvlucht van Schiphol naar Kaapstad.
Marie van Loevensteyn Geusthouse verwacht ons daar dan tegen middernacht.
Toch wel heel fijn ook, dat er zoveel supporters zijn.
zondag 7 februari 2010
Hoogzwanger !
We voelen ons echt wel hoogzwanger. De hormonenhuishouding een beetje overhoop. Dat vertaalde zich de voorbije dagen soms in vreemde eetbuien, emotionele uitbarstingen,...maar vooral spannend uitkijken naar het grote moment dat die 'schattige baby op foto' werkelijk in onze armen ligt.
Ook Eliah is soms het noorden kwijt. Hij switcht voortdurend tussen de rol van grote flinke broer en klein aandachtvragend duimzuigertje met boze dromen.
We zouden het liefst morgen al op het vliegtuig stappen.
Maar eerst moeten we nog een aantal lastige klussen opknappen op het werk, zomerkleren terug opdissen, babyspullen terug boven halen, papieren in orde krijgen en opsturen, naar de dokter en de kapper en de drukker en de computerwinkel en de apotheker en zoveel meer.
Mama Niek is vorige week in Eliah's klas gaan vertellen hoe dat gaat als je een broertje of een zusje uit een ver land krijgt. Gelukkig bestaan daar mooie kinderboekjes over. Toch wel even moeten rechtzetten dat Eliah's baby niet uit de buik van zijn juf zal komen (die toevallig ook hoogzwanger is).
Toeval of niet: 4 jaar geleden kregen we onze Eliah Phumelele op de eerste maandag van de vasten (toen 6 maart). Nu zullen we onze Chuma ook krijgen op de eerste maandag van de vasten (22 februari). Onze zonen zetten ons dus op weg naar Pasen.Het feest van altijd weer nieuw leven !
Veel groetjes !
Ook Eliah is soms het noorden kwijt. Hij switcht voortdurend tussen de rol van grote flinke broer en klein aandachtvragend duimzuigertje met boze dromen.
We zouden het liefst morgen al op het vliegtuig stappen.
Maar eerst moeten we nog een aantal lastige klussen opknappen op het werk, zomerkleren terug opdissen, babyspullen terug boven halen, papieren in orde krijgen en opsturen, naar de dokter en de kapper en de drukker en de computerwinkel en de apotheker en zoveel meer.
Mama Niek is vorige week in Eliah's klas gaan vertellen hoe dat gaat als je een broertje of een zusje uit een ver land krijgt. Gelukkig bestaan daar mooie kinderboekjes over. Toch wel even moeten rechtzetten dat Eliah's baby niet uit de buik van zijn juf zal komen (die toevallig ook hoogzwanger is).
Toeval of niet: 4 jaar geleden kregen we onze Eliah Phumelele op de eerste maandag van de vasten (toen 6 maart). Nu zullen we onze Chuma ook krijgen op de eerste maandag van de vasten (22 februari). Onze zonen zetten ons dus op weg naar Pasen.Het feest van altijd weer nieuw leven !
Veel groetjes !
zaterdag 6 februari 2010
chuma
Op 26 januari 2010 was het plots zover. Langverwacht en toch weer onverwacht ging de telefoon met blij nieuws: in Kaapstad wacht er een tweede zoontje op ons. Chuma werd geboren op 16 september 2009. Vanaf 22 februari 2010 zullen we hem mogen knuffelen. 'Chuma' is zijn xhosa naam en betekent zoveel als 'when he is big, he will have good fruit'. Als dat nog niet beloftevol is. Op 22 februari zullen we nog een 'doopnaam' aan zijn xhosa naam toevoegen. Voorlopig mogen jullie hier alleen maar naar raden, maar verklappen we hem niet.
Onze Eliah Phumelele is intussen vier en een half en heel fier dat hij nu 'grote broer' is.
Met zijn drieën vertrekken we op woensdagochtend 17 februari naar Kaapstad, om op 13 maart met vier naar huis te komen.
Via deze blog zullen we familie, vrienden en iedereen die ons reisverhaal wil volgen op de hoogte houden.
Wij zijn blij !
Onze Eliah Phumelele is intussen vier en een half en heel fier dat hij nu 'grote broer' is.
Met zijn drieën vertrekken we op woensdagochtend 17 februari naar Kaapstad, om op 13 maart met vier naar huis te komen.
Via deze blog zullen we familie, vrienden en iedereen die ons reisverhaal wil volgen op de hoogte houden.
Wij zijn blij !
Abonneren op:
Posts (Atom)
