Rarara, wie heeft de kwis gewonnen ?!?!

Het zonneke kwam door de wolken in Park Spoor Noord vorige zondag. Tussen vele lachende gezichten was Jozua de gekroonde ster van de dag. De wijn was lekker en de hapjes nog lekkerder. Een mijlpaal in Jozua's leventje, zoveel vrienden die hem kwamen begroeten. De nacht van zondag op maandag sliep hij voor het eerst heel de nacht door én kreeg hij zijn eerste twee tandjes.Ons kleintje wordt groot.

Velen vulden ook Jozua's kwisformulier in. Maar het was blijkbaar een heel moeilijke kwis. Niemand had alle antwoorden juist. Er waren wél vier deelnemers die zeven van de acht vragen juist beantwoordden.
Hieronder de juiste antwoorden:

- Wie is de bijbelse Jozua ? De opvolger van Mozes die het volk het beloofde land binnenleidt
- Hoeveel mensen wonen er in Khayelitsha, de Kaapse township waar Jozua geboren is ? ongevee een miljoen mensen
- Hoe heet het wijndomein waar we Eliah's familiedag gevierd hebben op 6 maart 2010 in Zuid-Afrika ? Spier
- Tot welke Zuidafrikaanse bevolkingsgroep behoren Eliah en Jozua ? Xhosa's
- Welke berg beklom Eliah tijdens Jozua's eerste grote uitstap ? De Kaap de Goede Hoop
- Jozua is op zijn 7 maanden al een krachtige atleet, wat kan hij al ? Kruipen
- Welk is het vast ritueel op de Zuidafrikaanse Jeugdrechtbank nadat de adoptie officieel is ? Je moet met de rechter voor de Zuidafrikaanse vlag poseren
- Waar in Zuid-Afrika herkende men Eliah nog van vier jaar geleden ? In een hamburgerrestaurant.

Schiftingsvraag: hoeveel woog Jozua op woensdagochtend 5 mei (op de weegschaal van Kind&Gezin) ? 7,010 kg

En de winnaars zijn:
Fam Neyt won een uitstap met Jozua en Eliah naar de Zoo of Planckendael.
Fam Demuynck won een fles Groot Geluk
Fam Van Hassel won een ritje met de bakfiets met Jozua en Eliah er in.
Gefeliciteerd aan de winnaars !

Lieve groeten van ons alle vier

Thuis !

Al twee weken geleden dat we op deze blog schreven vanuit het mooie Zuid-Afrika.
Intussen zijn we weer min of meer thuisgekomen in Antwerpen. Wat wonderlijk dat we nu met vier zijn. Jozua voelt zich ook al thuis. Hij brengt ons aan 't lachen. Hij zorgt voor rust en voor evenwicht in ons gezin.
De laatste dagen in Zuid-Afrika waren nog mooi: een ontmoeting met Gert, Katrien en Matteo (toen nog volop in verwachting van Zeno) in wijndomein Fairview. Samen bezochten we ook Butterfly World waar we vele vlinders en andere diertjes bewonderden. Een ritje naar Worcester doorheen de Dutoit bergen, waar Kleinplaasie ons aan Bokrijk deed denken. Een paar laatste dagen op Mooi Bly, waar we heel graag nog langer gebleven waren.
De laatste dagen waren ook nog stresserend: langs de weggestaan met een kapotte autoband (gelukkig stopten er hele vriendelijke en hele sterke Afrikaners om ons te redden). Wachten op Jozua's uitreisvisum dat er net op het nippertje was. Ontdekken dat het vliegticket voor Jozua helemaal niet geregeld was, en al onze charmes boven halen om dit toch nog in orde te krijgen en om zelfs nog een wiegje voor hem te verkrijgen tijdens de lange nachtvlucht.
De laatste dagen waren ook nog hartverwarmend: we brachten nog veel tijd door met Eliah's pleeggezin,onze forever family in de Kaap. Zij brachten ons 's nachts ook naar de luchthaven waar het afscheid best wel zwaar viel.
En dan, na een lange maar zeer goeie vlucht, een supersnelle treinreis: een ontroerend mooi onthaal in Antwerpen Centraal. Dank aan moeke, vake, oma en opa voor de receptie en al de rest. Dank aan iedereen die er was. We voelden ons echt heel erg welkom thuis !

Als we terugblikken op onze reis kunnen we alleen maar dankbaar zijn. Dankbaar voor onze boeiende band met Zuid-Afrika, altijd weer mooi, altijd weer complex.
Dankbaar voor de ontmoeting met zoveel mooie mensen.
En heel erg dankbaar voor onze twee prachtzonen.
We hopen hun moederland nog vaak te kunnen bezoeken, samen met hen. We zijn weer stilaan plannen aan het maken...

Khayelitsha, hetgeen betekent 'nieuwe thuis'

Zondag en maandag het heel rustig aan gedaan. We moesten wel want het was weeral boven de veertig graden. Zondag na de Anglicaanse dienst waar we samen met Eliah's pleeggezin waren, een pizza gaan eten in weeral een ander shopping centrum. Iedereen trekt naar shopping centra met deze hitte, om te gaan wandelen in de airconditioning.
Vraag van onze Eliah: als je arm bent, en geen auto hebt, hoe ga je dan naar het shopping centrum ? Of blijf je dan in zo'n rommelhuisje zitten om samen liedjes te zingen ?

Vandaag zijn we eindelijk in Kayelitsha geraakt, na Soweto de grootste township van het land. Er leven zowat een miljoen zwarten, en we hebben nog geen enkele blanke Zuid-Afrikaan ontmoet die er ooit is geweest. Ernest Henda was onze gids(met veel dank aan fam Slachmuylders voor deze gouden tip).Een goedlachse oprechte man aan wie we al onze vragen kwijt konden. We zagen veel 'rommelhuisjes' (zegt Eliah) in 'informal settlements' waar de bewoners illegaal elektriciteit aftappen en geen toiletten hebben. We zagen ook hele wijken met nieuwgebouwde kleine vierkante huisjes met zonnepanelen op het dak. Naast een verleidelijke 'craftmarket' een katholieke kerk die tegelijk als kleuterschool wordt gebruikt. Ook aanlokkelijke pastelkleurige woningen waar een zwarte middenklasse woont.
Zonder gids hadden we het nooit gevonden: de geboorteplek van onze Jozua in Kayelitsha Site B. We maakten foto's bij de ingang van de kraamafdeling.Mama's stonden er met hun kindjes te wachten op een prik tegen de mazelen. Al woont er hier een miljoen mensen, de wijk beschikt over slechts twee 'daghospitalen', een echte kliniek is er niet. Dit was dan het echte Zuid-Afrika. Ernest bracht ons ook naar een heuse Bed&Breakfast in een 'informeel' huis. 'Het kleinste hotel ter wereld', kondigen ze met Afrikaanse humor aan.Dit is de Waterfront van Kayelitsa, zegt Ernest,het was er al voor de Waterfront van Kaapstad. Hier zouden we graag logeren als we nog eens een keer naar Kaapstad komen (en onze jongens het ook zien zitten).
Wat ons heel erg opviel, was de warme vriendelijkheid en de directheid waarmee veel mensen ons aanspraken.

Warme groetjes van ons alle vier

Eliah's familiedag !

Gisteren naar de Belgische ambassade geweest hier in Kaapstad. Het paspoort voor Jozua gaan aanvragen, zodat hij volgende vrijdag samen met ons naar België kan vliegen. Na wat diplomatiek verkeer tussen Kaapstad en Brussel zal dat in orde moeten komen.
Daarna nog even rondgewandeld in het centrum van Kaapstad. We hebben de Panafrican Market ontdekt in Long Street. Een heerlijk gebouw om rond te snuffelen. Vluchtelingen uit diverse Afrikaanse landen bieden hier kunstzinnige koopwaar aan. Jammer dat we met het vliegtuig terug moeten, en dat we al genoeg te sleuren zullen hebben met twee kids erbij, anders was onze portemonnee te klein geweest. Zuid-Afrika zuigt vele mensen aan uit andere Afrikaanse landen. Een realiteit die de samenleving hier nog complexer maakt. We hadden een babbel met een Congolese, Keniaanse en en Malawinees.
Sinds we in Mooi Bly logeren wil onze Eliah altijd snel terug naar 'huis', om hier met de jongens te spelen. Ze hebben hier twee jongens van 6 en 8 jaar, en de voorbije weken ook nog een paar neefjes van hen op logement. Als echte Afrikaanse krijger ontdekt Eliah hier het terrein en daagt hij alle jongens uit om met hem te spelen.
Vandaag, 6 maart, was het Eliah's familiedag, de dag dat hij in onze familie kwam.
De voorbije jaren kreeg hij dan op school een mooie kroon met een vliegtuig erop, en bakten we 's avonds thuis pannenkoeken. Vandaag een heel speciale familiedag in Zuid-Afrika. We hadden een picknick op het wijndomein Spier, samen met zijn pleeggezin, en met nog drie andere blanke Zuidafrikaanse gezinnen die bruine kindjes geadopteerd hebben. Ze komen regelmatig samen in Spier, en vandaag dus ook om die baby die ze vier jaar geleden kenden nog eens terug te zien. En zijn broertje te verwelkomen. Heel gezellig. Eliah en Jozua werden geschminkt als echte Xhosa strijders.
En dan kwam Lea ook nog langs in Spier. Lea is een Antwerpse vriendin die een jaar in Kaapstad woonde en daarna een jaar in ons huis in Antwerpen. Toen we haar met Kerst zagen, kondigde ze aan dat ze in maart nog eens naar Kaapstad zou gaan. 'Wij ook !' riepen we,'en dan mag jij er op babybezoek komen', en we hoopten dat het waar was. Gelukt dus !

Binnen een week zijn we terug thuis. We vliegen vrijdagavond van Kaapstad naar Schiphol.Dan nemen we de trein naar Antwerpen Centraal. Op zaterdag 13 maart om 14u30zullen we daar normaalgezien arriveren. Wie zin en tijd heeft om Jozua en Eliah te begroeten, zeker welkom. We spreken af in hal aan het Kievitplein.

Maar intussen gaan wij zeker nog verder genieten van deze unieke reis.
Warme groetjes van de Xhosakrijgers en hun ouders.

Soepkeukens en andere projecten !

Gisteren al voelde Niek zich plots helemaal goed want op haar werk, toen ze door een ex-druggebruiker werd aangesproken op de parking van een supermarkt. Hij verzamelde geld voor een soort van opvang voor druggebruikers vanuit een kerk. Aan alle collega's die zouden dromen van immigreren, kom gerust naar Kaapstad. Veel meer zon en genoeg werk te doen !
En vandaag hebben we waarempel een soepkeuken bezocht. Voor Moniek van 't vlot speciaal een mooie foto ervan gemaakt. Deze soepkeuken maakt deel uit van een veel ruimer project, waar we serieus van onder de indruk zijn. Het NORSA-project zorgt voor opvang van vele kwetsbare mensen in een township hier in Wellington. Te beginnen bij de kinderen. Er zijn heel wat kinderen wiens ouders ziek zijn door aids, TBC, ...
zodanig dat ze niet (meer) voor hun kinderen kunnen zorgen. Deze kinderen worden opgevangen in het project, o.a. in pleegzorgwoningen in de township zelf. Zo bezochten we een pleegzorghuis waar een echtpaar woonde met één eigen kind en vijf pleegkinderen. Sommige kinderen zelf HIV-positief. Norsa ondersteunt het echtpaar voor het verzorgen van deze kinderen. We bezochten ook een medisch counseling centrum, een dagopvangproject voor kinderen, een huis voor crisisopvang. En we zagen mensen aanschuiven bij de soepkeuken. Er is soep voor vijfhonderd mensen per dag. voor velen hun enige maaltijd op een dag. Velen hebben deze soep ook nodig om hun medicatie te kunnen slikken.
We zijn nu dus echt wel aan de andere kant geraakt. Het toch wel typische aan dit land is dat je die andere kant niet ziet als je er niet gaat kijken. We zijn deze township al dikwijls voorbij gereden de voorbije weken, maar langs de buitenkant liggen alleen maar mooie huisjes. Hoe verder je de township binnenrijdt, hoe meer miserabele golfplatenwoninkjes je tegenkomt. ('allemaal versleten huisjes die veel te rommelig zijn', zegt Eliah).

Onze Jozua stelt het intussen prima. Hij eet nu dagelijks fruitpap, slaapt goed (wel nog twee flessen nodig elke nacht), verkent de wereld, en trakteert ons elke dag op meer lachjes.

Snikhete groetjes van aan de andere kant van de wereld !

Bewogen dagen !

Het heeft even geduurd eer we onze blog konden bijwerken. Naast wat technische problemen waren het ook wel drukke en bewogen dagen. Maar we stellen het alle vier meer dan prima.
Maandag bezochten we Rock a Bye Babyhouse, het huis waar onze Jozua Chuma zijn eerste vijf maanden doorbracht. Jozua schonk zijn blije lach aan alle verzorgsters, maar bleef zijn mama Niek wel nauwlettend volgen, die mocht hem niet ontsnappen. Een goed teken. We waren onder de indruk van de manier waarop ze er werken. Naast een aantal professionele kinderverzorgsters, komen er ook vrijwilligers meewerken, en woont er 'ouma Marthie' als vast vertrouwensfiguur voor de kindjes. Het is een kleinschalig opvanghuis (momenteel 7 kindjes), met toch wel heel veel persoonlijke aandacht voor elke baby. We zijn blij dat we er geweest zijn en Jozua erover kunnen vertellen. We zullen er waarschijnlijk ook nog wel langs gaan als onze jongste wat groter geworden is. We zagen er foto's van Antje, Geovanna, Loes, Ebony. Ze krijgen allemaal een warme groet van Ouma Marthie.
Maandagavond nodigden Marie en Jan van ons gastenhuis ons uit op een braai. Om afscheid te nemen want het was onze laatste avond daar. (Eliah speelt nu het spelletje 'braai' en legt al zijn playmobielmannetjes op de braairooster om ze ons als voorgerecht op te dienen, hoe komt hij er toch bij :-), we gaan nu toch wel eens een braaistel in ons stadstuintje installeren thuis, want we zijn hier helemaal verslaafd geraakt aan braaien)

Dinsdag dus verhuisdag. Het was geen sinecure om ons klein autootje te vullen met zoveel spullen en dan wij vier er nog bij. Maar het is gelukt. We verblijven nu de rest van de periode in Mooi Bly in Paarl. Voor wie het niet kent: www.mooibly.com
Het is hier zo mooi dat je er alleen maar blij van kan worden (als je het nog niet bent)en zin hebt om er zeker nog lang te blijven.
Dinsdagavond nog even naar de Paarl Mall gegaan voor inkopen. Aan shoppingcentra zijn we dus ook weer verslaafd. Toch een bijzondere anekdote. We wandelden voorbij de Wimpy's (hamburgerresstaurant) en er kwam een dienster naar ons toegelopen. 'Is this Phumi ?!? I can't believe... Phumi, are you back ?!'En onze Eliah werd naar binnen getroond en naar de keuken gehaald. De helft van het personeel kent hem ! Voor hij vier jaar geleden naar België kwam ging hij er regelmatig een tas koffie drinken met zijn pleegmama. Toen was het afscheid van het Wimpy personeel vrij emotioneel. En na vier jaar wordt hij dus nog steeds herkend. 'Hij is zo prachtig', zuchtten ze daar.

Vanochtend een indrukwekkende ontmoeting. Met Jozua Chuma's buikmama. We waren heel blij dat we haar konden zien en met haar praten, en zij blijkbaar ook. Een emotioneel, maar heel mooi gebeuren. Blij dat we hier mooie foto's van hebben en erover kunnen vertellen aan Jozua Chuma wanneer hij er behoefte aan heeft. Heel blij !
(nog even ter zijde, de buikmama spreekt zijn Afrikaanse naam uit als 'Tjuma', wij vanaf vandaag dus ook)

Vanmiddag alles doorgespoeld in the Waterfront, waar we afgesproken hadden met Mirjam en haar mama. Mirjam is een Antwerpse vriendin die airhostess is bij KLM. Ze was nu toevallig drie dagen in Kaapstad en haar mama Mieke was meegereisd. Na Liesbeth van Mooi Bly waren Mirjam en Mieke dus de eerste Antwerpenaren die Jozua Chuma mochten begroeten. Een heerlijk ontspannen ontmoeting op een snikheet terras. De zeehondjes genoten mee in de haven.

Wisten jullie dat ?
-Eliah het liefst met blote voeten op stenen wandelt. 'Ik heb Xhosa voeten, en jullie lekker niet ! Broertje zal dit ook goed kunnen als hij kan lopen'.
-Eliah het maar niks vind als Jozua op de schoot zit van pleegmama's, buikmama's, ouma's en alle andere soorten mama's. Hij vindt dat hij alleen maar op de schoot van mama Niek mag zitten.(want die kan het beste knuffelen, vindt hij)
-We toch wel heel erg verschoten toen we Tsotsi's (criminele jongeren georganiseerd in bendes) aan het werk zagen op de autosnelweg in Kaapstad. Chauffeur Niek heeft zich nog nooit zo snel naar de middenrijstrook gemanoevreerd om hen zeker te ontlopen.

Gisteren werd onze Jozua Chuma overstelpt met 100 kusjes toen we Eliah's pleeggezin opnieuw bezochten om onze jongste spruit te laten zien. Welcome in the family. Ook de buren kwamen dag zeggen. Eliah heeft weer honderuit gespeeld met Hannah en Andrew, en wij weer gebabbeld en gebraaid en gebabbeld. Wat een lekker lui leven !

Vandaag zijn we in de latere namiddag wat gaan zondagsrijden. We reden naar Somerset West om aapjes te gaan kijken in Monkey Town. Omwille van wegenwerken geraakten we er gewoonweg niet binnen.Het leek wel open, maar we konden niet aan de ingang geraken. Dan maar naar Strand gereden om naar het strand te gaan. Nergens ook maar één plekje vrij om te parkeren, veeeeel te druk.
Uiteindelijk iets gaan drinken op een grappige plek langs de weg naar Stellenbosch. 'We are from overseas'. De bruine dienster stond plots met een open mond onze twee kleine mannen aan te staren.'But they look so... South-African...'

We zijn ook voor de eerste maal Kayelitsha gepasseerd, de township waar Jozua Chuma geboren is. Kinderen zitten te spelen op de middenberm van de autoweg, mama's met baba's op de rug staan langs de kant van de weg; Een 'gru-ongeluk' gezien op de N2. Anders dan bij ons staan er in een oogwenk tientallen mensen bij om te helpen.
Erik kreeg van Elzeth (van de adoptiedienst) een boek over een journalist die een jaar lang in een golfplaten barak in Kayelitsha ging wonen. De meeste blanke Zuid-Afrikanen die wij hier ontmoeten weten de plek, waar naar schatting 1,5 miljoen mensen wonen, echter niet liggen. We willen dus absoluut nog Kayelitsha bezoeken voor we naar huis gaan.

Heel warme groetjes van ons vier

Het einde van de wereld

Vandaag zijn we naar het einde van de wereld geweest. Is dat dan bij God, vroeg onze Eliah, toen we ons vanmorgen klaarmaakten om te vertrekken. Het is er alleszins goddelijk mooi. Maar het heeft ons wel wat bloed, zweet en tranen gekost om er te geraken. De ene file na de andere gepasseerd op autosnelwegen waar mensen voortdurend op je autoraam tikken om vanalles te verkopen. Muggenetjes voor baby's, zonnebeschermers voor autoraampjes, bezems en schoenborstels, plastieken bloemen. Ge moet het echt wel eens gedaan hebben, de M4 naar Muizenberg. En Eliah maar ongeduldig omdat hij die Muizenberg wou beklimmen om de muizen er te verslaan. En onze Jozua op een bepaald moment beginnen wenen en niet meer te stoppen. Dan maar weer gaan eten in een shopping centrum. De enige plek waar we wél konden stoppen om onze kleinste terug op positieven te brengen. Enfin, een uur of drie na ons vertrek reden we het natuurreservaat 'Kaap de Goede Hoop' binnen. En we hebben alle vier genoten van het paradijselijk mooie, daar op de plek waar de twee oceanen samenkomen, helemaal in het puntje van Afrika. En Eliah heeft zijn berg beklommen, samen met papa Erik heeft hij vanop een grote klip de oceanen bewonderd. Terwijl Jozua met mama Niek een schuilplekje tegen de wind gevonden had tussen het bloeiende fijnbos.
We hebben er ook nog elanden, struisvogels, een hele apenfamilie en een schildpad ontmoet.Zomaar in de vrije natuur en niet in kooien. Misschien woonde God er ook wel.

We hebben JA getekend

We hebben gisterenochtend 'JA' getekend op de jeugdrechtbank hier in Kaapstad. Jozua heet nu officieel De Smet Chuma. Wij zijn nu officieel zijn ouders en zijn grote broer. Mevrouw de rechter was dezelfde als vier jaar geleden, en heeft ook weer met ons geposeerd voor de Zuidafrikaanse vlag. Binnen enkele jaren verwacht ik jullie terug voor een zusje, zei ze :-). Wij zullen hier heel graag terug komen, maar denken toch niet meer zo direct aan gezinsuitbreiding.
's Namiddags en 's avonds doorgebracht bij het andere Belgische adoptiegezin. Ze hebben een dochter van 13, een zoon van 8 en nu een klein zusje Thembi erbij. Eliah heeft zich met 'die jongen' heel erg geamuseerd in het zwembad. Jozua met de twee meisjes. En wij weer onze favoriete bezigheid: babbelen en braaien en babbelen.
Supergezellig.
Vandaag een rustig dagje thuisgebleven. Jozua heeft zijn eerste papje geprobeerd en hij lustte het. Hij hing op den duur wel helemaal vol 'sweet patatoes', maar heeft er ook veel van opgegeten. Hij begint ook tandjes te krijgen. Daar heeft hij wel wat last van, en vermits we hem nog niet zo goed kennen is het wel wat zoeken waar hij dan precies last van heeft. Een bijtring vind hij alvast geweldig.
Tegen de avond zijn we naar Canal Walk gereden. Een heel groot shopping centrum. Het summum van kapitalistische kitsch. We vonden dat we dat toch ook eens moesten gezien hebben hier. We hebben er gegeten bij een 'Mexican Spur'. Of toch poging tot. Erik en Niek hebben elk om beurt met Jozua op de arm rondgelopen terwijl de andere aan het eten was. Eliah had vooral interesse in de nintendospellekes die hij er in de kinderzaal kon spelen. Dat hebben we dan ook weer eens geprobeerd.

Heel veel groetjes van ons viertjes !

Een rustig dagje wennen

De eerste nacht is goed verlopen. Eliah heeft supergoed geslapen. Jozua ook. Jozua moet nog om de 4 uur zijn papfles krijgen, dus hij slaapt nog niet door. Maar 's nachts valt hij na het papje, dat er vlotjes ingaat, onmiddellijk terug in slaap. Een meevaller dus. Hij is klein van gestalte en ziet er echt nog een piepklein babytje uit. Maar hij is erg nieuwsgierig en ondernemend. Hij wil niet liever dan de wereld ontdekken, en vanalles ondernemen. Hij trekt zich recht, probeert te kruipen, probeert naar vanalles te graaien, probeert tijdens onze gesprekken mee te brabbelen. Een grappig ventje. Het liefst 'danst' hij als we hem rechtop houden. Eliah entertaint hem dan met het liedje 'Dancy dancy dancy boy'.
Elzeth van de adoptiedienst kwam vanmiddag even langs en zag dat alles goed gaat.
In de namiddag trokken we even naar Cape Gardens. Een soort van kinderboerderij, tuincentrum, speeltuin, eetcafé. Jozua ging mee in de draagzak en keek zijn ogen uit. Hij is niet gewoon van buiten te komen, maar geniet er duidelijk van.
Morgenvroeg naar de rechtbank voor de officiële adoptie. Daarna zullen we met veel plezier een paar foto's plaatsen van Jozua op deze blog.

Veel groetjes van ons alle vier.

De ochtend dat Jozua kwam !

De ochtend dat Jozua Chuma in ons gezin kwam was een heerlijke ochtend.
We waren er helemaal klaar voor toen Elzeth ons oppikte aan het gastenhuis om naar de adoptiedienst te gaan. Daar kregen we eerst een korte uitleg van Ouma Marthie van Rock A Bye House, waar Chuma zijn eerste 5 maanden doorbracht. We hadden niet veel vragen want waren veel te ongeduldig om dat jongetje nu eindelijk life te zien. Eliah mocht als eerste naar hem toegaan. En hij ging heel fier en vastbesloten mee met Marthie om zijn broertje te gaan halen. Vanaf toen puur gezinsgeluk. We hebben die mooie jongen direct verteld dat wij hem Jozua Chuma zullen heten en dat we enorm blij met hem zijn. Jozua Chuma was er ook helemaal klaar voor. Een heel kleine maar wakkere jongen die maar al te blij was met zoveel aandacht van een mama en een papa en met zo'n grappige lieve grote broer.Eliah heeft zich heel de dag voorbeeldig gedragen. Geholpen met flesjes en tutjes geven, veel kusjes en veel geaaid. En vooral het clowntje gespeeld om zijn kleine broer te animeren. Beide engeltjes slapen nu en mama en papa genieten na met een Kaaps wijntje. Tot Jozua om zijn flesje roept, want hij drinkt nog om de vier uur.
Foto's helaas pas woensdag want we moeten eerst voor de rechtbank verschijnen eer we foto's op het net mogen zetten.
Superblije groetjes van papa Erik, mama Niek en superbroer Eliah !

'Is het vandaag al broertjesdag ?' vroeg Eliah toen hij vanmorgen wakker werd. Nee dus, nog één nachtje slapen en dan is het broertjesdag.
We zijn onder ons drieën naar Simonstown gereden. De Kaapse pinguinkolonie bewonderd. En gaan zwemmen op boulderbeach. Eén pinguin waagde het om mee te zwemmen met ons.
Daarna kon Erik zich niet meer inhouden en wou hij absoluut een abdij bezoeken. Dat is gelukt bij de Norbertijnen in Kommetjie. We werden er heel hartelijk onthaald door Prior Jan, een Nederlander die al sinds de jaren '60 hier in de Kaap woont en werkt. Hij vertelde over hun werk in drie parochies: een blanke, een zwarte en een kleurlingenparochie. En hij toonde ons met grote trots hun zelfgebouwd klooster. Een innemende man die ons en onze jongens een gezegende toekomst toewenste.
Erik en Niek zien intussen zo rood als een kreeft. Eliah blijft gewoon bruin. We hebben gisteren geleerd dat hij tot de groep van de yellow blacks behoort. Er bestaan ook blue blacks, die zijn heel donker bruin. Broertje is ook yellow black volgens de foto's.
Morgen dus broertjesdag. Om half tien morgenvroeg komt Elzeth van de adoptiedienst ons oppikken. Dus kruipen we nu maar op tijd onder de wol.
Dank voor alle lieve berichtje op deze blog en in de mailbox. Toch wel fijn dat er zoveel mensen meeleven met deze blije gebeurtenis.

Groetjes van de yellow en the red ones.

Heerlijk kuieren bij Eliah's pleeggezin

Vandaag dus naar Wellington gereden, naar Eliah's pleeggezin.
Door het slechte weer hebben we bijna heel de dag binnengezeten. Het was meer dan 40 graden celcius.Maar dat kon de pret niet bederven.
Hanna en Andrew waren opgetogen dat hun vriend Phumi (Eliah Phumelele's naam in hier in Zuid-Afrika) uit het verre België er eindelijk was. Ze hebben geen seconde vergeten te spelen met elkaar. Eliah kan nu tot twintig tellen in het engels en Hanna's nederlands is er serieus op vooruit gegaan. Zelfs met een Anwerps accent. 'I like to move it, move it', is blijkbaar wereldtaal voor kleuters. Eliah's pleegouders hebben ook nog vier (biologisch eigen) volwassen kinderen, die een voor een binnenstoven om dag te komen zeggen en Phumi te komen knuffelen.
De vier ouders hebben heel de dag gebraaid en gepraat en gepraat en gepraat (daar zijn we zo goed in). Eliah's eerste 7 maanden werden nog eens helemaal uit de doeken gedaan. Maar ook de kindertijd van Hanna en Andrew en hoe het is om hier in Zuid-Afrika een 'crosscultural' adoptiegezin te zijn. Dat lijkt ons in Antwerpen toch iets gemakkelijker dan hier. De vooroordelen naar bruine kinderen toe lijken hier wel heel groot in een groot deel van het Afrikaner milieu van de Westkaap.
En toen het weer rond 17u eindelijk wat beter werd, hebben Phumi en zijn mama nog een frisse duik in het zwembad genomen.
Het was een heerlijk dagje kuieren bij een familie met wie we sterk verbonden zijn.

Morgen de laatste dag in ons gezin met drie. We gaan er gewoon samen van genieten.

Heel warme groetjes !

De andere kant ?!

We beginnen hier stilaan echt te landen.
De tropische warmte in combinatie met de Cape Doctor (de Kaapse Zeewind) zorgen ervoor dat we een beetje kleur beginnen krijgen.
We oefenden vandaag in het op weg gaan. Niek als linkerkant 'driver' van onze gehuurde Daihatsu. Erik als 'GPS' probeerde haar te loodsen door het drukke verkeer van Kaapstad. Eliah ging mee op zijn eigen manier, soms als stoorzender, soms met de nodige dosis humor als we het even niet zagen zitten.
We vulden onze CD-collectie aan met een paar nieuwe vondsten.
We liepen toevallig de andere Belgische familie tegen het lijf aan de Waterfront en tafelden samen met hen in een heerlijk visrestaurantje. Zij hebben sinds maandag een kleine zus erbij.Het was een heerlijk ontspannen ontmoeting.
We kochten een heleboel spullen voor onze eigen kleine broer:nog wat kleertjes die we niet konden laten liggen, papflesjes (ook eentje voor Eliah :-)), NAN1 melkpoeder, pampers en natte doekjes, verzorgingsproducten uit de handleiding.
Nu zijn we dus écht bijna klaar om onze kleine broer te ontvangen.
We weten intussen ook hoe de naam Chuma uitgesproken wordt.
Eerst een klik met de tong tegen het gehemelte en dan 'kuma'.

Vanavond filosofeerden we erover dat we het toch wel weer frustrerend vinden dat we hier verplicht aan die ene kant zitten. We zitten hier in een mooie blokhut tegen de flank van de Tijgerberg. In een sjieke blanke wijk. In dit land met twee gescheiden werelden kan je niet zomaar de grens oversteken. De grens naar de immense townships. Naar de wereld waar onze zonen vandaan komen. Ons hart ligt aan die andere kant.Wie ons een beetje kent weet dat we op zoek zullen gaan om toch aan die andere kant te geraken.

Morgen gaan we alvast op bezoek bij Eliah's pleeggezin. Het gezin waar Eliah zijn eerste zeven maanden doorbracht. Een Afrikaner familie in Wellington die in totaal voor 18 kindjes na elkaar zorgde, telkens tot ze naar hun adoptiegezin konden gaan. Eliah was hun laatste pleegkind en hun grote oogappel. Ze hadden zich zo aan hem gehecht dat het afscheid van hem heel erg zwaar viel vier jaar geleden. Wie onze Eliah een beetje kent kan daar ook wel inkomen. Intussen hebben zij zelf twee kindjes geadopteerd. Toen we er anderhalf jaar geleden op bezoek waren had Eliah er twee peutervriendjes om mee te spelen. Morgen mogen de drie (bruine) kleuters heel de dag met elkaar ravotten en de (witte) ouders volop bijpraten. We kijken er naar uit !

Warme groetjes van ons drietjes.

Aangekomen !

We zijn aangekomen ! Ons vertrek was veel stresserender dan verwacht. Omwille van de treinstaking kon niemand ons dinsdagnamiddag verzekeren dat de gereserveerde treinrit woensdagochtend vanuit Antwerpen centraal kon doorgaan. Omwille van de voorspelling van ijzel op de wegen waren we ook niet zeker of een autoritje naar Schiphol woensdagochtend te doen was. Dus zijn we dinsdagavond gepakt en gezakt in Antwerpen centraal gaan zitten en hebben we gewacht tot er een trein naar amsterdam vertrok die avond. Wat ook niemand ons kon verzekeren. Maar dat is dus wel gelukt. We zijn op een Amsterdammer gestapt die het in Dordrecht opgaf omwille van geen toilet aan boord :-).Gelukkig vanuit Dordrecht toch nog een aansluitng naar Schiphol.Na een nachtje Ibis Hotel zijn we fris en wel op het vliegtuig gestapt. Tot groot jolijt van Eliah hebben we heel de dag filmpjes mogen kijken op het vliegtuig en is onze filmkennis weer helemaal up to date. De warme ontvangst middernacht door Marie in ons gastenverblijf zorgde ervoor dat we ons direct weer thuisvoelden hier.

Elzeth en Tilda van abba adoptions kwamen ook al langs vandaag. Weeral een hartelijk weerzien en een heel fijne babbel. We hebben nog een nieuwe foto van Chuma gekregen, en hij lijkt op deze foto ongelooflijk veel op onze Eliah Phumelele. Ook de extra informatie over hem is veelbelovend. 'He likes to dance and smiles a lot.He wants attention all the time. He steels your heart when he stares at you and smile and then he will pull his arms and leg straight and gets so excited'.

Maandagochtend om 10u00 zullen we Chuma in onze armen mogen nemen. Het is hier een uur verschil, dus in België zal het al 11 uur zijn.

Nog drie dagen de tijd eerst om alle aandacht aan Eliah te geven en hem hier flink te animeren.hij haalt momenteel al zijn trukken boven om die aandacht op te eisen, dus genoeg geblogd voor vandaag.

Warme zon nige groetjes van ons drieën

Nog drie nachtjes slapen en we zijn weg.
Naar het moederland van onze zonen.
De ene zoon al zo vertrouwd, de andere moeten we nog leren kennen.
Beiden een grote plaats in ons hart.
Het land op zich is ook al zo vertrouwd, het is al de zevende keer dat we er naartoe reizen, al twintig jaar dat we erdoor gefascineerd zijn, en toch is alles nog steeds zo onbekend en zo complex.


Je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
Jy moet eintlik toevallig onderweg wees
Je moet geen doel voor ogen hebben
En jy moet laat gebeur waarvoor jy bang is
Je moet niet alles willen verklaren
Voor je het weet verklaar je de oorlog
Jy moet van twee kante kom om mekaar te ontmoet
Je moet jezelf in de ander willen zien
Sonder om in die ander te verdwaal
Het kan opeens zomaar voor je staan
Het lijkt op iets om uit de weg te gaan
Dis die vreemde ding van geluk
Je maakt het waar of maakt het stuk
Het kan je bedreigen, het kan je behoeden
Maar je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten
(Stef Bos)

OK, we zijn er klaar voor.
Nog een paar dagen om onze zomerkleren in onze valiezen te steken en we zijn weg.
Woensdagochtend van Antwerpen-centraal naar Schiphol, en dan een dagvlucht van Schiphol naar Kaapstad.
Marie van Loevensteyn Geusthouse verwacht ons daar dan tegen middernacht.

Toch wel heel fijn ook, dat er zoveel supporters zijn.

Hoogzwanger !

We voelen ons echt wel hoogzwanger. De hormonenhuishouding een beetje overhoop. Dat vertaalde zich de voorbije dagen soms in vreemde eetbuien, emotionele uitbarstingen,...maar vooral spannend uitkijken naar het grote moment dat die 'schattige baby op foto' werkelijk in onze armen ligt.
Ook Eliah is soms het noorden kwijt. Hij switcht voortdurend tussen de rol van grote flinke broer en klein aandachtvragend duimzuigertje met boze dromen.
We zouden het liefst morgen al op het vliegtuig stappen.
Maar eerst moeten we nog een aantal lastige klussen opknappen op het werk, zomerkleren terug opdissen, babyspullen terug boven halen, papieren in orde krijgen en opsturen, naar de dokter en de kapper en de drukker en de computerwinkel en de apotheker en zoveel meer.
Mama Niek is vorige week in Eliah's klas gaan vertellen hoe dat gaat als je een broertje of een zusje uit een ver land krijgt. Gelukkig bestaan daar mooie kinderboekjes over. Toch wel even moeten rechtzetten dat Eliah's baby niet uit de buik van zijn juf zal komen (die toevallig ook hoogzwanger is).
Toeval of niet: 4 jaar geleden kregen we onze Eliah Phumelele op de eerste maandag van de vasten (toen 6 maart). Nu zullen we onze Chuma ook krijgen op de eerste maandag van de vasten (22 februari). Onze zonen zetten ons dus op weg naar Pasen.Het feest van altijd weer nieuw leven !

Veel groetjes !

chuma

Op 26 januari 2010 was het plots zover. Langverwacht en toch weer onverwacht ging de telefoon met blij nieuws: in Kaapstad wacht er een tweede zoontje op ons. Chuma werd geboren op 16 september 2009. Vanaf 22 februari 2010 zullen we hem mogen knuffelen. 'Chuma' is zijn xhosa naam en betekent zoveel als 'when he is big, he will have good fruit'. Als dat nog niet beloftevol is. Op 22 februari zullen we nog een 'doopnaam' aan zijn xhosa naam toevoegen. Voorlopig mogen jullie hier alleen maar naar raden, maar verklappen we hem niet.
Onze Eliah Phumelele is intussen vier en een half en heel fier dat hij nu 'grote broer' is.
Met zijn drieën vertrekken we op woensdagochtend 17 februari naar Kaapstad, om op 13 maart met vier naar huis te komen.
Via deze blog zullen we familie, vrienden en iedereen die ons reisverhaal wil volgen op de hoogte houden.

Wij zijn blij !