De andere kant ?!

We beginnen hier stilaan echt te landen.
De tropische warmte in combinatie met de Cape Doctor (de Kaapse Zeewind) zorgen ervoor dat we een beetje kleur beginnen krijgen.
We oefenden vandaag in het op weg gaan. Niek als linkerkant 'driver' van onze gehuurde Daihatsu. Erik als 'GPS' probeerde haar te loodsen door het drukke verkeer van Kaapstad. Eliah ging mee op zijn eigen manier, soms als stoorzender, soms met de nodige dosis humor als we het even niet zagen zitten.
We vulden onze CD-collectie aan met een paar nieuwe vondsten.
We liepen toevallig de andere Belgische familie tegen het lijf aan de Waterfront en tafelden samen met hen in een heerlijk visrestaurantje. Zij hebben sinds maandag een kleine zus erbij.Het was een heerlijk ontspannen ontmoeting.
We kochten een heleboel spullen voor onze eigen kleine broer:nog wat kleertjes die we niet konden laten liggen, papflesjes (ook eentje voor Eliah :-)), NAN1 melkpoeder, pampers en natte doekjes, verzorgingsproducten uit de handleiding.
Nu zijn we dus écht bijna klaar om onze kleine broer te ontvangen.
We weten intussen ook hoe de naam Chuma uitgesproken wordt.
Eerst een klik met de tong tegen het gehemelte en dan 'kuma'.

Vanavond filosofeerden we erover dat we het toch wel weer frustrerend vinden dat we hier verplicht aan die ene kant zitten. We zitten hier in een mooie blokhut tegen de flank van de Tijgerberg. In een sjieke blanke wijk. In dit land met twee gescheiden werelden kan je niet zomaar de grens oversteken. De grens naar de immense townships. Naar de wereld waar onze zonen vandaan komen. Ons hart ligt aan die andere kant.Wie ons een beetje kent weet dat we op zoek zullen gaan om toch aan die andere kant te geraken.

Morgen gaan we alvast op bezoek bij Eliah's pleeggezin. Het gezin waar Eliah zijn eerste zeven maanden doorbracht. Een Afrikaner familie in Wellington die in totaal voor 18 kindjes na elkaar zorgde, telkens tot ze naar hun adoptiegezin konden gaan. Eliah was hun laatste pleegkind en hun grote oogappel. Ze hadden zich zo aan hem gehecht dat het afscheid van hem heel erg zwaar viel vier jaar geleden. Wie onze Eliah een beetje kent kan daar ook wel inkomen. Intussen hebben zij zelf twee kindjes geadopteerd. Toen we er anderhalf jaar geleden op bezoek waren had Eliah er twee peutervriendjes om mee te spelen. Morgen mogen de drie (bruine) kleuters heel de dag met elkaar ravotten en de (witte) ouders volop bijpraten. We kijken er naar uit !

Warme groetjes van ons drietjes.