Het einde van de wereld

Vandaag zijn we naar het einde van de wereld geweest. Is dat dan bij God, vroeg onze Eliah, toen we ons vanmorgen klaarmaakten om te vertrekken. Het is er alleszins goddelijk mooi. Maar het heeft ons wel wat bloed, zweet en tranen gekost om er te geraken. De ene file na de andere gepasseerd op autosnelwegen waar mensen voortdurend op je autoraam tikken om vanalles te verkopen. Muggenetjes voor baby's, zonnebeschermers voor autoraampjes, bezems en schoenborstels, plastieken bloemen. Ge moet het echt wel eens gedaan hebben, de M4 naar Muizenberg. En Eliah maar ongeduldig omdat hij die Muizenberg wou beklimmen om de muizen er te verslaan. En onze Jozua op een bepaald moment beginnen wenen en niet meer te stoppen. Dan maar weer gaan eten in een shopping centrum. De enige plek waar we wél konden stoppen om onze kleinste terug op positieven te brengen. Enfin, een uur of drie na ons vertrek reden we het natuurreservaat 'Kaap de Goede Hoop' binnen. En we hebben alle vier genoten van het paradijselijk mooie, daar op de plek waar de twee oceanen samenkomen, helemaal in het puntje van Afrika. En Eliah heeft zijn berg beklommen, samen met papa Erik heeft hij vanop een grote klip de oceanen bewonderd. Terwijl Jozua met mama Niek een schuilplekje tegen de wind gevonden had tussen het bloeiende fijnbos.
We hebben er ook nog elanden, struisvogels, een hele apenfamilie en een schildpad ontmoet.Zomaar in de vrije natuur en niet in kooien. Misschien woonde God er ook wel.